АльтернативЭнрегоСбыт – Корпус

Усё ж такі праўда, што ў сучаснай Беларусі палітычны актывізм не ў трэндзе. Гляджу на заснавальнікаў сацыяльных бізнесаў і дробных экалагічных праектаў і не пакідае адчуванне, што год 10-15 таму гэта былі б людзі якія збіраюць народ на мітынгі на Кастрычніцкай і малююць 16 у крузе на сценах дамоў. Бо тады была вера ў хуткія перамены і гэта многім падавалася лепшым прыкладаннем сіл.
 
Зараз жа людзі такога тыпу – эка-актывісты, удзельнікі сацыяльных ініцыятыў, заснавальнікі інтэрнэт-крамаў. Аднак гэта не робіць іх досвед і дзейнасць менш каштоўнай. Учора паслухаў, што яны кажуць самі пра сваю дзейнасць і расказаў на старонках НЧ.

Gaza revolts

55 dead in a single day. And just in a few kilometers away – satisfied, holier-than-thou, unconcerned elitist scum celebrating new geopolitical shift. The Masters never will face their relatives slaughtered, their houses searched, and being derogated each time they cross the border of their tiny ghetto. Just look at this picture and imagine it happens in Your country.

Israel punishes the revolt of the opressed with cruelty of middle-age inquisition. But still is a friend of all democratic countries.

For those who love to say “but Palestinians are terrorists” – victims among Israeli armed forces: 1 wounded. One wounded for 55 dead.

И снова о революции

Недавно вновь пришлось стать свидетелем дискуссии о революции и ее роли в анархизме. То есть: что нам сделать, чтобы построить анархическое общество.

С удивлением обнаружил, что небольшая часть анархистов (к счастью, уже совершенноно ничтожная) по-прежнему думает, что Анархия наступает тогда, когда рабочие берут арматуры и избивают классовых врагов. То есть достаточно любому бунту принять достаточно кровавую форму: с убийствами и резней эксплуататоров, достаточно разрушить госаппарат как структуру, и ХОП – наступает бесклассовое общество! То есть некоторые реально думают, что если трудящийся достаточно сознателен чтобы ляснуть менту по голове арматурой, то он достаточно сознателен и для того, чтобы строить систему общественного самоуправления и социализировать предприятия.

Здравый смысл и логика, говорят нам, что это не так. Вся история освободительного движения говорит, что это не так. В 1936-м в Испании появились анархистские коммуны на сотни тысяч человек – но там еще в 1850-х начала создаваться сеть анархистских школ. Чтобы в 1917-1921 м в некоторых регионах Российкой империи начались глубочайшие анархистские социальные преобразования, нужно было ходить в народ, просвещать, образовывать, строить организации и издавать прессу (а не только стрелять и убивать) с 1860-х. Существующие сегодня Советы Рожавы были построены в 2012-м в ходе десятителий работы РПК и других революционных групп, притом легли на фундамент многовековых традиций местного самоуправления и общинности у курдов.

Что происходит, когда готовность к насилию у масс есть, изменения менталитета нету? Все очень просто. Условные “трудящиеся с арматурой”, разбив власть имущих, выбирают (как правило, из своей среды, если правящий класс был вырезан под корень) того, у кого арматура подлиннее и голос погромче, и делают его Главным. То есть попросту копируют тот социальный строй, который им ПРИВЫЧЕН. Беглые рабы античности строили множество своих республик и поселений. Но ни одно из них не было эгалитарным – все в большей или меньшей степени копировали тот рабовладельческий строй, от которого они сбежали. Установление власти большевизма в начале 1920-х – вообще классический пример.

Я глубоко убежден, что социальная революция – радикальное всесторонне преобразование общества на принципах равенства, гуманизма и взаимопомощи – возможна только как конечный итог долгих и старательных усилий по преобразованию менталитета, образа мышления и поведения людей. Осуществить эти усилия в условиях авторитарного общества – задача колоссальной сложности. И о методах их осуществления придется спорить до посинения (лекции? листовки? кинопоказы? соцсети? подпольные кружки? уличные акции?). Но никто не говорил, что будет легко.

Да, насилие в ходе социальной революции будет необходимо для слома элементов старого, для преодоления отчаянного сопротивления привелигированных классов. От этого не сбежать. Но считать его панацеей от всех бед и главным инструментом достижения анархических целей – как минимум, неразумно, как максимум – зловонно отдает сталинизмом. Я уже не говорю о морально-нравственных последствиях такого выбора.

Что нам нужно? Быть умными, изучать уроки истории. Непрерывно самообразовываться, непрерывно критически осмысливать происходящее. Быть в постоянном теоретическом поиске. Искать методы сообразно обстановке. Думать, думать, думать и не полагаться чрезмерно на насилие. Иначе можно очень быстро превратиться в тех, против кого мы сейчас боремся.

Чаму я супраць аўтарскага права

Нашыя “заканадаўцы” вырашылі адрэгуляваць сферу інтэлектуальнай маёмасці. Гучаць пазітыўныя ноткі – увядуць панятак “адкрытая ліцэнзія”, што, маўляў, пасудзейнічае таму каб хто хоча – дзяліцца сваімі напрацоўкамі. Так, тыпу, 21-е стагоддзе, а мы (“першая ў свеце крыптадзяржава”, ага) пляцемся ў хвасце прагрэса. Але гэта не дзіўна, і пост не аб гэтым, а аб тым, чаму аўтарскае права не патрэбна ў сучасным свеце ўвогуле. На гэта есць мінімум 2 прычыны:

1. Аўтарскае права – несправядлівае па сваей сутнасці. “Застаўбіць” за сабой вынаходніцтва, ідэю, карцінку. і браць за іх грошы цягам дзесяцігоддзяў гэта азначае цалкам нівеляваць тую працу, якая дазволіла аўтару зрабіць гэты твор\вынаходніцтва. Прыклад: калі ты вучоны і нешта вынайшаў, то твае вынаходніцтва гэта следства:
а) Адукацыі, якую табе далі іншыя людзі
б) Ведаў і тэхналогій, якія ЗА СТАГОДДЗІ І ТЫСЯЧАГОДДЗІ ДА ЦЯБЕ вынайшлі іншыя людзі
в) Дапамогі іншых людзей падчас даследванняў
г) Выкрыстоўвання тэхнічных сродкаў, зробленых рукамі іншых людзей
… і многае-многае іншае.

Хто з капірайтэраў дзеліцца атрыманымі грашыма з вышэйпералічанымі людзьмі? Адказ відавочны. Ды гэта і немагчыма чыста тэхнічна.

Без усяго вышэй пералічанага вынаходніцтва б не адбылося. З іншымі аб’ектамі аўтарскага права тое ж самае. Ніхто не малюе карціны вугальком на камянях і не робіць вынаходніцтвы з ветак і ракушак. Усе што робяць людзі – якбы невялічкая надбудова на масіве ведаў і старанняў цэлых пакаленняў. Зрабіць маленькі штрых і казаць потым “ГЭТА ЎСЕ МАЁ” – недарэчна і несправядліва.

2. Аўтарскае права тармазіць прагрэс. Тэхналогіі, для выкарыстання і дапрацоўцы якіх трэба плаціць вялізарныя грошы, робяць іх недаступнымі для вялікай колькасці людзей, тых жа даследчыкаў, якія маглі б палепшыць іх і стварыць нешта новае на іх базе. Немагчымасць спампаваць многія кнігі з інтэрнэту забесплатна абмяжовае развіццё соцень тысяч людзей. Дайшло да таго што прафесары ставяць аўтарскае права на відэазапісы сваіх лекцый (!). Калі так будзе ісці далей сучасныя і актуальныя веды будуць рабіцца прывілеям багатых, а развіццё тэхналагічнага прагрэсу будзе ісці нашмат медленней, чым магло б. А гэта – пагаршэнне, ці, як мінімум, непаляпшэнне якасці нашага жыцця.

У адказ многія скажуць: так а хіба я, такі круты, калі зрабіў нешта для чалавецтва, не маю права на ўзнагароду?! Які ж тады стымул будзе для людзей рабіць нешта новае, калі яны не атрымаюць за гэта грошы?
Адкажу: я не супраць таго каб любому вынаходніку выплачвалі нейкую матэрыяльную кампенсацыю. Хаця б каб кампенсаваць затрачаны час і дапамагчы ўзнавіць сілы, стварыць матэрыяльныя ўмовы для далейшай творчасці і развіцця. Але, прабачце, не на працягу 100 гадоў. Ні адно вынаходніцтва не можа быць настолькі інавацыйным каб заслужыць гэта.

Аднак асноўнай узнагародай, лічу, мусіць быць грамадскае прызнанне, адчуванне прынесенай карысці людзям і павага супольнасці за зробленае. Бо самая думка аб тым што грошы – лепшая ўзнагарода, навязаная нам капіталістычнай сістэмай, якая імкнецца перавясці ў грошы ўсе, нават тое што ў прынцыпе не можа быць у іх вымерана.

http://novychas.by/hramadstva/palata-pradstaunikou-razhledzic-novy-zakon-ab-auta

(думкі на палях чарговай пісьмовай працы па вучобе)

Што не кажыце, а веданне гісторыі: лакальнай і сусветнай, плюс уменне належна яе аналізаваць, гэта ключ да разумення не толькі сённяшняга дню, але і для прадказання будучыні. Таму гісторыя – не навука аб мінулым, а, па вялікім рахунку, навука аб будучыні.

Зачем нам навязывают пассивность и конформизм

Страх перед переменами, боязнь революций и Майданов, знаменитое беларуское “можа так і трэба” – откуда это в нас? Ответ прост: выращено и взлелеяно СМИ, системой образования и всеми щупальцами государственной власти. От нас не просто хотят, чтобы мы плыли по течению – нам это активно навязывают.

 
Этому и посвящена моя небольшая заметка.
 
Благодарю за перевод Татьяну Кульбакину!

 

Трохі аб праблемах мужчын

Цікавая падборка фактаў, на якія мала хто з гендарных даследчыкаў\барацьбітаў звяртае ўвагу.
Акрамя напісанага там, варта адзначыць, што у мужчын у 2 разы большая верагоднасць стаць ахвярай гвалтоўнага злачынства (акрамя згвалтавання), што 4 з 5 бяздомных – мужчыны, што амаль ва ўсіх краінах працягласць жыцця жанчын на 10-12 гадоў большая чым у мужчын. І многае-многае іншае.

Кажу гэта не для таго каб абясцэніць праблемы жанчын (якіх больш чым дастаткова), а для таго каб за мантрамі пра “мужчынское дамінаванне” і “патрыяхрат” мы не забываліся бачыць нязручныя, але адтаго не менш важныя факты.

https://citydog.by/post/mems-mans/

Алкоголь, как средство контроля

Большую работу для нас в свое время сделали Фуко, Грамши, и прочие интеллектуалы, распознав, что корни контроля элит над населением простираются куда дальше примитивных взаимоотношений базиса-надстройки: эксплуатации на рабочем месте и политических репрессий. Распознавание тонких механизмов, как мицелий, пронизывающих наше общество, невидных глазу, но оттого не менее прочных, тоже чрезвычайно важно. Это позволяет выстраивать более эффективное сопротивление и адекватную революционную тактику. Такие механизмы часто маскируются под традиции, культуру, невинный способ времяпрепровождения, но суть их куда в реальности серьёзней.

Об одном из них — привычке к регулярному употреблению алкоголя, мой небольшой аналитический текст, первоначально опубликованный в Новом Часе и переведённый Татьяной Кульбакиной.

https://avtonom.org/author_columns/alkogol-kak-sredstvo-kontrolya

Праграмныя тэксты/ Major texts

Тэксты, якія характэрызуюць мае палітычныя погляды, галоўныя аналітычныя працы. А таксама – спіс месцаў, дзе можна купіць “Фарбы паралельнага свету”.

* * *

These are the texts which characterize my political views; major analytical works. Also a list of places where you can by “The Colors Of The Parallel World”

Чытаць далей

Ранішнія думкі

Чым больш гляжу вакол і асэнсоўваю рэчаіснасць ды стан сучаснага грамадства, чым больш разумею, як правы быў Ленін, сказаўшы ў свой час “во-первых — учиться, во-вторых — учиться и в-третьих — учиться”. Толькі веды і адукацыя стануць тым браневічком, на якім мы ўедзем у светлую будучыню. Сіла, зброя, колькасць, матэрыяльны рэсурс, гэта ўсе, канешне, важна, але ўсе роўна інтэлект перадусім. Таму адукоўвацца самім і адукоўваць іншых – наш найпершы абавязак. Рэвалюцыя пачынаецца з думак, а не з разбітых шыбаў і палаючых аўтамабіляў. Ўсе, хто мяняе гэтыя складнікі месцамі, уводзіць у небяспечную аблуду сябе і іншых.