Entries Tagged 'Аналітыка' ↓

Цікавы артыкул

Пішуць аб г.зв. “пірамідзе гвалту”, напісаная з пра-феміністычных пазіцый. Даволі даступна тлумачыцца, чаму г.зн. “піраміда гвалту” (канцэпцыя, з якой выцякае. што, нібыта, сэксісцкія жарты і генацыд гэта з’явы аднаго парадку і адно адкрывае шлях другому) – мякка кажучы, рэч недаказаная і сумнеўная.

Падымаюцца ў артыкуле і іншыя пытанні: колькасць рэальных ахвяраў хатняга гвалту, гвалт у ЛГБТ-семьях і гэтак далей.

Заблуждения в феминисткой и ЛГБТ+ среде

Новае цемрашальства

Я ўсё чакаў, што ў звязку з пандэміяй зараз павылазяць рэлігійныя секты, старыя і новыя, якія будуць крычаць што гэта – прадвесце апакаліпсіса, кара за грахі перад Богам і зараз мы ўсе памрэм. Нешта іх не чуваць, думаю, і гэта дзіўна.
 
А потым раптам зразумеў: дык вось жа яны. Канспіролагі. Зараз яны за сектантаў!
 
Не трэба, як у перыяд Чорнай Смерці ў Еўропе, хадзіць па гарадах і збіваць сябе бізунамі. Дастаткова хадзіць па каментарах на ютубе і пісаць капс локам СКУПАЙТЕ ГРЕЧКУ ПОКА НЕ ПОЗНО. Не трэба разрываць на часткі юдэяў, рудых, прыгожых жанчын, лекараў і іншых “падазроных”, замест гэтага зараз перасылаюць у вайберы паведамленні пра верталёты якія будуць апыляць горад. Можна яшчэ казаць што каронавірус гэта фэйк і аблізваць краты ў мячэцях, як гэта зараз робіцца ў Іране. Карацей, у кожнай эпосе вар’яцтва і цемрашальства праяўляюцца па-свойму.
 
(пікча, мусіць, аднекуль з аднакласнікаў)

Класна пагутарылі са Зміцерам Лукашуком: не толькі пра акалічнасці майго затрымання але аб стратэгіі спецслужбаў і эфектыўнасці рэпрэсій.

Коратка:
– Блогераў і анархістаў прэсуюць збольшага адтаго, што гэта адзіны метад уздзеяння на іх.
– Міліцыянты на месцах часта не дзейнічаюць паводле Адзінага Стратэгічнага Плану, многія рашэнні прымаюцца на падставе асабістых крыўдаў, насуперак агульнай палітычнай логіцы рэжыма.
– Ніхто не вечны, усе дзяржаўныя злачынцы мусяць быць узятыя “на аловак”

Падрабязней па спасылцы:

Наступнае відэа хутка!

#radixbel

Ужо чалавек 8 напісалі з пытаннем: “Калі ўжо наступны выпуск па Магілёўскай крытай”? Ну вось, сёння адзняў трэцюю серыю. Усяго іх плануецца шэсць.

Калі не будзе форс-мажораў то напрыканцы тыдню чакайце яе выхаду. Распавяду, як на крытай чалавеку зламалі сківіцу за няправільныя словы, як мы рабілі DIY-алкаголь у камеры, і пакажу тое, што яшчэ ніколі не паказваў на публіку: свой турэмны дзённік. які вёў цягам 5 год.

Каб не прапусціць відос у сваім інфапатоку, падпішыцеся на канал: youtube.com/radixbel і націсніце званочак.

Напісаў для сяброўскага парталу тэкст аб тым, што анархісты маглі б рабіць падчас пандэміі каронавірусу.

Анархісты і каронавірус

 

Блогерам падрыхтавацца

Я думаю, мала ў каго ўжо выклікае сумнеў, што асноўнай мішэнню рэпрэсій на выбары-2020 стануць не афіцыйныя «кандыдаты ў прэзідэнты», а перш за ўсё незалежныя СМІ і блогеры.

З апошнімі ў улады ўвогуле бяда. Рэгістрацыю ў іх не адымеш (таму што яе няма), пагрозаў яны не баяцца (таму што ўжо пужаныя), з працы іх не звольніш (таму што блогінг і ёсць іхняя праца), любыя спробы ачарніць іх праз дзяржСМІ прывядуць толькі да росту папулярнасці.

Вось і прыходзіцца вынаходзіць альтэрнатыўныя метады. Пастараўся прыкінуць, як карнікі будуць спрабаваць нейтралізаваць блогераў зараз і панзей:

а) Адміністрацыйныя арышты. Гэты інструмент ужо прымяняецца. Карыстаючы КААП па адпрацаванай схеме блогера можна ізаляваць, тэарэтычна, на тэрмін да 4 месяцаў (калі верхняй мяжой браць выпадак Шэрага Ката). Ёсць аднак і недахопы: гэта толькі прыплюсуе блогеру падпісчыкаў, а таксама ставіць пытанне аб прызнанні яго палітвязнем. То бок карысць толькі ў кароткатэрміновай перспектыве, у доўгатэрміновай пераважаюць мінусы.

б) Штрафы. У вялікіх колькасцях можа быць эфектыўна, бо гаманцы ў тых, хто гатовы дапамагаць не бяздонныя. Да таго ж гэта спусташае рэсурсы грамадзянскай супольнасці, якія маглі б быць патрачаныя на іншае.

в) Фэйкавыя крымінальныя справы. Ужо дзве такія здарыліся як пад капірку: «мініраванні» дзяржустановаў спачатку Андрэем Павуком, потым Сяргеем Ціханоўскім. Завядзенне такіх справаў не мае на ўвазе пасадзіць чалавека, а толькі патрапаць яму нервы і даць легальную нагоду для вобшукаў (у Андрэя Павука, напрыклад, надоўга забралі тэхніку, амаль 100% у ёй рыліся КДБшнікі ў пошуках важнай інфы, таму не забывайцеся шыфраваць свае прылады і захоўваць важную інфармацыю толькі ў кантэйнерах VeraCrypt).

г) Удар па фінансавай незалежнасці. Тут можа быць адразу некалькі варыянтаў. Па-першае, вылічыць і пачаць кашмарыць асобных данацераў. Зрабіць гэтыя справы паказальнымі, каб усе бачылі і баяліся ахвяраваць. Па-другое, пачаць прыцягваць блогераў па лініі падатковай, штрафуючы за нясплату падаткаў (калі заканадаўства гэта не дазваляе, змяніць яго – раз плюнуць). Яшчэ грубей і прасцей – проста заблочыць сэрвісы кшталту DonationAlerts на тэрыторыі Беларусі. Пэўнаму адсотку данацераў будзе лянота карыстаць інструменты абыходу блакіровак, тым самым прыбыткі ў блогераў троху знізяцца.

У крытычныя для сябе моманты карныя службы гатовыя працаваць на папярэдджанне. Тое ж самае можа рабіць і грамадзянская супольнасць – пры наяўнасці якаснай аналітыкі. Прыняць прэвентыўныя меры (засвоіць кампутарную бяспеку, завесці Bitcoin-гаманец, навучыцца правілах паводзінаў пры допытах) можна ўжо зараз. Тым больш што потым будзе позна.

Рэпрэсіі танней чым прапаганда

Неяк задумаўся, чаму ў беларускіх уладаў няма сваёй фабрыкі троляў і настолькі слаба працуе дзяржпрапаганда. Так, ёсць у нас і лукаботы і БТ, аднак усё гэта выглядае зусім слаба і квёла, не толькі на фоне кіселёўшчыны, аднак нават і на фоне недзяржаўных СМІ.

А фішка ў тым, што структура кожнага аўтарытарызму моцна залежыць ад ягоных эканамічных магутнасцяў. Беларусь – адносна бедны аўтарытарызм. У распараджэнні Лукашэнка няма нафтавых радовішчаў ці звышсучаснай эканомікі. Таму для падтрымання кантролю прыходзіцца шукаць больш танныя спосабы. Якія?

Вядома, рэпрэсіі.

1. Для прапагандысцкай працы патрэбныя адукаваныя людзі. Нават самая прымітыўная прапаганда патрабуе пэўных інвестыцый у інтэлект. Для тэлебачання гэта рэпарцёры, вядучыя, аператары, сцэнарысты і г.д. Для інтэрнэту: СММшчыкі, капірайтэры, журналісты, маркетолагі і г.д. Вялікую частку з гэтых людзей трэба адпаведна адукоўваць, а яшчэ потым пераадукоўваць, бо інтэрнэт-сфера развіваецца з шалёнай хуткасцю. На гэта патрэбныя грошы. Карніка з дубінкай адукоўваць амаль што не трэба. Дастаткова паказаць, як махаць дубінкай і можна выпускаць на плошчу.

2. Тэхнічнае забеспячэнне карнікаў не вымагае столькі грошаў, колькі ў прапагандыстаў. Вадамёт купіў адзін раз – ён ездзіць. Шалом, шчыт, дручок – будуць працаваць і праз 20 год. Файным прапагандыстам патрэбны хуткасны інтэрнэт, студыі, рэгулярная рэклама, паслугі спадарожнікаў, а таксама і тэхніка, якая будзе састараваць кожныя 2-3 гады. Гэта гіганцкія кошты.

Асобныя групы карнікаў, канешне, забяспечваюцца высокаякаснай тэхнікай. Аднак тыя хто працуе «на зямлі» (АМАП, участковыя, інспектары) – пераважна не. У гэтую сферу робяцца нямалыя грашовыя ўкладанні (звычайна пад уплывам канкрэтных пагроз: так было ў 2006 і ў 2017), аднак жа для якаснай працы прапагандыстаў патрэбна было б куды больш. Рызыкну выказаць здагадку, што вялізарныя траты бюджэту на сілавікоў абумоўленыя перш за ўсё вялікай іх колькасцю а не дарагавізной тэхнікі.

3. Для якаснай прапаганды патрэбная ідэя. Беларускі аўтарытарызм не мае сваёй ідэалогіі. Расія – мае. Імперскі шавінізм гэта ідэалогія з доўгай гісторыяй, сваімі каштоўнасцямі і пантэонам герояў. Яна здольная мабілізаваць людзей. Каго можа мабілізаваць «идеология беолрусского государства», якой, да таго ж, фактычна няма? Дакладней, фактычна ідэалогія беларускай дзяржавы гэта максімальна абстрактны кансерватызм, цэнтраваны на адным чалавеку – Лукашэнка.

Сярод рускіх ёсць тыя, хто гатовы памерці за ідэалы рускага імперыялізму. Такіх хапае. А хто гатовы памерці за пасяўную, вусы рыгорыча і «стабільнасць»? Не ведаю такіх. Адпаведна, без наяўнасці выразнай і пераканаўчай ідэі немагчымая пераканаўчая прапаганда. У такім выпадку, зноў жа, прасцей біць нязгодных, чым спрабаваць пераканаць іх, чаму яны мусяць быць згодныя.

Тое ж самае адносіцца да іншых аўтарытарызмаў, якія маюць свае прапагандысцкія машыны: Турцыя, Іран і інш. Усе яны маюць моцную мабілізацыйную ідэю.

З пункту гледжання эканомікі і фінансаў што танней атрымоўваецца што? Перафармаціраваць свядомасць чалавека, прывіўшы яму пэўныя каштоўнасці? Ці запужаць прамым гвалтам? Вядома, другое. Вось і карыстаюцца яны гэтым спосабам бо ён дае хуткі і бачны эфект. Аднак у даўгатэрміновай перспектыве гэты шлях прыносіць мноства пабочных эфектаў: недавер грамадства да дзяржавы, рост талерантнасці да гвалту, патаемная нянавісць да сістэмы, палярызацыя ў насельніцтве і г.д. Гэта часам можа прывесці і да калапсу рэжыму. Таму для ўладаў гэтыя пабочныя эфекты – страшная небяспека. Для нас жа – грамадзянскай супольнасці і экстрэмістаў – вакно магчымасцяў.

Нафтавы ўдар па стабільнасці

З выхадам Расіі са здзелкі АПЕК у Беларусі абваліўся рубель. Шмат у чым паўтараецца сітуацыя 2011 года, з той толькі розніцай, што дзяржава, здаецца, не збіраецца ўручную стрымліваць кошт рубля.

Аналітык Шрайбман прагназуе крызісныя з’явы: маўляў, складаецца вельмі выбуховая сітуацыя для пратэстаў (рост коштаў на паліва+абвал рубля+агульна нізкія заробкі), які ўзмацняецца тым фактам, што хутка выбары, на якіх ад апазіцыі самыя папулярныя асобы – гэта «радыкалы» (Севярынец і Статкевіч).

З коштамі на паліва, дарэчы, парадаксальная сітуацыя: з рэзкім падзеннем коштаў на нафту нафтапрадукты беларускіх НПЗ не патаннеюць  – бо і вырабленыя намі нафтапрадукты прыйдзецца экспартаваць па зніжаных коштах. Акрамя таго, мы вымушаныя будзем неяк прадаць нафтапрадукты з яшчэ дарагой нафты, закупленай раней. І НПЗ будуць вымушаныя неяк кампенсаваць гэты правал прыбыткаў. Цалкам магчыма, што і за кошт падвышэння коштаў на ўнутраным рынку.

Тады складзецца яшчэ адна парадаксальная сітуацыя: сусветныя кошты на нафту падаюць а кошты на бензін для людзей растуць. Гэта, вядома, моцна напружыць насельніцтва.

Аднак пакуль я ўсе ж паставіў бы на тое, што да выбараў чакаць сур’ёзнага варушняка (накшталт таго, што было ў 2017 годзе) не варта. Калі толькі не адбудзецца нешта экстрардынарнае, альбо сама ўлада не дапусціць сур’ёзных памылак. Чаму я так лічу?

1. Пакуль ёсць рэзервы. І гэта не толькі ЗВР (якія на сёння складаюць 9,2$ млрд, то бок 42% гадавых прыбыткаў бюджэту), якія можна кінуць у топку ў крайнім выпадку. Застаюцца алігархі, якіх заўсёды можна патрэсці, а таксама прыбытковыя прадпрыемствы, якім можна падняць падаткі. Не будзем забывацца аб тым, што можна падняць пошліну за транзіт расійскай нафты. Карацей, магчымасці не вычарпаныя.

2. Цярпенне людзей таксама не вычарпана. Незадаволенасць людзей пакуль знаходзіцца ў пасіўнай фазе. Я не бачу, каб усё было настолькі кепска, каб людзі гатовыя былі моцна рызыкаваць сабой дзеля перамен (а ў Беларусі бяспечнага пратэсту не бывае – гэта грамадзяне добра засвоілі за 25 год дыктатуры). Па гэтай жа самай прычыне, дарэчы, мне на сёння бачацца марнымі ўсе надзеі будзь-якіх кандыдатаў у прэзідэнты зрынуць рэжым вось менавіта на гэтыя выбары.

Карацей пакуль падаецца, што Лукашэнка будзе выкарыстоўваць усе магчымасці, каб да выбараў, камбінуючы бізун і пернік, збіць любыя пратэсты і ліквідаваць глебу для іх. Пры ўсім пры гэтым варта чакаць лакальных пратэстаў. Фактычна, яны ўжо ідуць: несанкцыянаваную акцыю супраць павелічэння коштаў на паліва нядаўна арганізаваў блогер Цыгановіч. Паўтары месяцы таму адбылася даволі буйны страйк таксістаў Працягвае тлець сітуацыя ў Светлагорску з-за працы цэлюлознага камбінату (невялічкая колькасць людзей збіраецца на плошчы штотыдзень). Такіх кропак напружання будзе рабіцца ўсё болей.

У свядомасці Лукашэнкі выбары гэта такая «пераправа», якую трэба перажыць любым коштам, бо ў гэтым момант ён, па старой памяці, адчувае пагрозу сабе найбольшай.

А вось пасля выбараў нас, мусіць, чакае самае цікавае: паўпустые ЗВР, пенсійная рэформа, наступствы некампенсацыі Расіяй падатковага манёўру і адцягнутыя сацыяльныя наступствы збяднення насельніцтва. Выйграныя выбары дададуць уладзе самаўэпўненасці ў дзеяннях і словах – на гэтым яна можа і пагарэць.

У любым выпадку, рыхтавацца да ўсіх такіх цікавостак трэба ўжо зараз – калі вы разумееце, аб чым я.

Что читать революционеру?

#radixbel
 
Ещё давно я выпустил два обзора на набор книг: «Что читать революционеру?». Очень хотелось рассказать вам о тех работах, благодаря которым мои черты характера, эмоциональные порывы и осколки политических знаний в своё время слились в цельную политическую философию и систему ценностей.
 
Впереди выходные, и если у вас есть свободное время, что может быть лучше, чем заполнить его чтением освободительной литературы? В описании к видосам, я, кстати, оставил места, где упомянутые книги можно купить, и ссылки, по которым их можно скачать.
 
Што чытаць рэвалюцыянеру. Частка 2.

Вельмі карысная і важная аналітыка ад Вясны

– За акцыі ў абарону незалежнасці было пакарана агулам 132 чалавекі. 13 атрымала суткі, астатнія – арышты.
– Агульная колькасць удзельнікаў акцый па Беларусі склала, самае малае, 1900 чалавек (лічбу прыкладна падлічыў я, сыходзячы з дадзеных артыкулу і паведамленняў СМІ).

Такім чынам, шанец быць хоць нейкім чынам пакараны за ўдзел у мірнай акцыі ў Беларусі складае 6,95%. Гэта мізерны шанец.

Як бачыце, баяцца няма чаго. Дзяржава стварае ілюзію масавасці рэпрэсій, аднак масавасці няма. Гэта кропкавыя нападкі на людзей, ужо вядомых сілавікам, як правіла, на ўжо засвечаных актывістаў. Не цяжка падлічыць, што чым больш масавая будзе акцыя, тым меншым будзе шанец патрапіць пад рэпрэсіі. Таму не бойцеся і выходзьце – гэта вашая краіна!