Entries Tagged 'Аналітыка' ↓

Медуза попала в сеть

(очень много букв)

В деле “Сети”, о котором я писал не раз, появились новые подробности. Да такие, которые способны в корне поменять суть дела и отношение к осужденным. Если кто не в курсе, вчера Медуза выпустила статью-“расследование” (да, именно в кавычках), в котором утверждается, что пензенская группа Сети была замешана в наркоторговле. А что самое главное, двое участников группы: Иванкин и Полтавец, весной 2017-го убили в лесу парня и девушку, желавших выйти из группы из-за её мутных дел.

Получается, что 7 политзаключенных — никакие не борцы за свободу, а банальные бандиты и наркоторговцы? Именно такое впечатление складывается после прочтения донельзя сырого и путаного “расследования” , и даже сочувственные вздохи редакции Медузы, о том, что дескать, им было очень тяжело такое публиковать — не меняют общей картины.

Обвиняемых по делу “Сети” прямо или косвенно поддержали десятки тысяч человек. Это первый в постсоветской истории случай столь массовой поддержки анархистов. Каким репарационным ударом может стать статья Медузы, объяснять, думаю, не требуется. Поэтому взвесить все имеющиеся факты следует крайне серьезно.

Факторы сомнений

Сегодня я весь день читал поступавшую информацию и анализировал прочитанное. На данный момент у меня сложилось убеждение, что с высокой долей вероятностью это расследование, независимо от того, имел ли место факт убийства, с высокой долей вероятности может быть чекистским вбросом с очевидной целью: деморализовать гражданское общество и убить репутацию всех тех лидеров мнений, которые выступили в поддержку осужденных. И вот почему.

1. Первое и самое главное. В материале Медузы утверждается, дескать ФСБшники знали об убийстве. Но не стали его расследовать, потому как “расследование убийства — исключительная прерогатива СК, куда сотрудникам ФСБ пришлось бы передать материалы дела с не очень убедительными доказательствами террористической деятельности” (цитата Медузы).

Это просто смешно. Сейчас бы в 2020-м в России ФСБшники чтили Уголовно-процессуальный кодекс! Что мешало им рассмотреть убийство как эпизод террористической деятельности и расследовать его? Или даже передав СК, добиться полного контроля над расследованием? ФСБшники сегодня хозяева в России. Они главнее и МВД и СК вместе взятых. И мне очень слабо вериться, что они могли упустить такой удобный эпизод. Ведь это позволило бы на корню пресечь всю поддержку, полностью лишить “сетевиков” сочувствия общества. Показали бы по НТВ нарколабораторию, признание Иванкина в убийстве (а уж выбивать признания они умеют). И дело в шляпе. Никто бы тогда не поддержал ребят! И сроки можно было бы дать побольше. Почему же ФСБшники этого не сделали, раз “знали”? Версия «не хотели лишней работы» тоже не канает. Это не начальнику пензенского ФСБ ездить по лесам трупы искать. Ему достаточно подписать бумажку — и дело пошло. Какая ему разница, сколько у подчинённых работы?

2. Имеет значение личность автора расследования — Максима Солопова. Это типичный представитель “русского антифашизма”. Сталинист, патриот, горячий противник “бандеровцев”. Это тот самый Максим Солопов, в солидарность с которым (когда его посадили за протесты в защиту Химкинского леса) в 2010-м году в Минске подожгли российское посольство. Его группа поддержки тогда открестилась от этой акции. Учитывая лево-патриотические взгляды Солопова и его отношение к анархистам, у меня есть обоснованные сомнения в его порядочности, объективности и правдивости. И явно не добрыми намерениями объясняется тот факт, что расследование вышло крайне сырым, как будто наспех склеенным из несвязных частей. Без мнения второй стороны, и серьезных доказательств (что требовало бы времени). Главное хайпануть, сорвать просмотров, пока тема горячая. Что ж, это Медузе и Солопову удалось.

3. Вообще о доказательствах. Фактически всю информацию автору расследования принес “левый активист” Илья. Человек, скажем так, не совсем адекватный и имеющий личные счеты с осуждёнными. Из доказухи в тексте — только слова самого Полтавца, по его словам, причастного к убийцу. Не проверенные, без контекста и деталей. В чем эта причастность, из статьи тоже непонятно.

4. Наконец, непонятна цель, с которой эта информация была обнародована вообще и сейчас в частности. Какова цель-то? Чтобы виновных в убийстве посадили? Почему же тогда было не сказать об этом полгода назад, год назад? Или как только узнал? Не хотели повредить кампании поддержки? Ну да, сейчас-то вы ей помогли капец как! Не хотели ставить под угрозу невиновных? Ага, сейчас, сидя в тюрьме с сумасшедшими сроками они-то точно в безопасности!

Немотивированность публикации в данный момент позволяет предполагать разное. Сейчас кампания поддержки достигла пика. Даже Зюганов (!!!) высказался за узников Сети. И тут такой выстрел. Создается впечатление, что кто-то целенаправленно ждал, пока в кампанию втянутся как можно больше людей, чтобы ударить максимально болезненно..

Вообще, если чуть-чуть занырнуть в конспирологию, представьте себе, что сейчас ФСБ или СК делает ход конём. Проводит расследование, по результатам которого никто из Сети не причастен к убийству. И пацаны продолжают сидеть свои 6-18 лет, как ни в чем не бывало. Репутация Медузы уходит в минуса. Репутация всех, кто уже успел поддержать их версию – туда же. Кампания поддержки лишена всех козырей. Зато чекисты – на коне и в белом! Есть справедливость в российском государстве и вот вам тому подтверждение! Даже террористов оправдываем, коли невиновны! Но это так, отступление.

О реакции движения

Больше всего меня в последний день удивила реакция группы поддержки, и, в особенности, самих анархистов, на этот материал. Кроме шуток, реально бОльшая часть людей пишет о том двойном убийстве как об уже доказанном факте! Там и тут — всплескивания руками и посты в духе “всё пропало!”. Анархо-повстанческий ресурс “Анархия сегодня”, в последнее время поражающий градусом неадеквата, назвал пензенскую сеть “подонками” и призвал всех их не поддерживать. Прочитайте ещё раз. Инсурекционисты на основе статьи статьи Медузы открестились от семерых своих товарищей. Похоже на сюжет для артхаусного кино, но это реальность.

Ау, ребята, вы что, прикалываетесь? С каких пор слабенькие статьи за авторством сталиниста стали для вас доказательством вины своих товарищей? Почему вы приравниваете их к приговору, да еще в таком серьезном вопросе? Получается, если кто-то из вас сядет, достаточно будет про вас написать плохое Медузе, и всё, прощай поддержка?

Вы что, реально думали, что либеральные СМИ всегда будут за вас? Очнитесь! У них свои интересы! У Медузы – свои интересы. Как политические, так и финансовые! Это как минимум. И это никакое не “объективно-беспристрастное” СМИ (проследите за их повесткой хотя бы неделю, убедитесь). И если Медуза какое-то время оказывала поддержку и пиар делу Сети, это не делает автоматически правдой, всё, что они пишут!

Меня сильно беспокоит также тот факт, что этим “расследованием” и последовавшей дискуссией “виновны-невиновны” проблема “моральности анархистов” раздувается до вселенского масштаба. Фокус внимания умело смещается с пыток, электрошокеров и диких сроков на охи-вздохи о том что, дескать, веганы-антифашисты оказались не такими няшками, которыми мы их представляли. Да за те полтора дня, что идёт обсуждение, фашисты из ФСБ на Кавказе, на Донбассе, в Сирии уже десяток человек запытали до смерти! Про это вы не забыли?

И, да, по тому шоку, что обуял людей, я вижу, что большинство реально мыслит каким-то героическими стереотипами о том, что борец с режимом, революционер – обязательно кристально чистый человек. Нет, друзья, это часто бывает так, но далеко не всегда. Революционная борьба, как сама жизнь, сложна и противоречива. Иногда плохие люди делают хорошие вещи, иногда наоборот. Прикрываясь красивыми словами, негодяи могут творить мерзости. Такое было, есть и будет. Я знал отдельных анархистов, которые, говоря о равенстве, устанавливали в своих группах запрет на пререкания с собой. Говоря о правде, лгали товарищам в глаза. Крали, интриговали, унижали слабых. Потому что люди есть люди. И так будет всегда. С этим можно и нужно бороться (это отдельная тема), но факт наличия таких людей не должен становиться шоком и, тем более, поводом отвернуться от движения и его целей. И чем дальше и ожесточенней будет революционная борьба, тем больше в ней будет сложных и неоднозначных ситуаций, моментов где придется принимать непростые решения. Когда не будет однозначно правых и виноватых, а герои будут делать совсем негеройские вещи. Это не есть причина для паники и опускания рук, что я сейчас отчетливо увидел у некоторых.

Итоги

Я не хотел бы подводить здесь черту о том, действительно Иванкин и Полтавец виновны в убийстве или нет. Об этом доподлинно знают, скорее всего, только два человека: сами Иванкин и Полтавец (а никак не журналисты Медузы и их друзьяшки). Я же не имею достаточно фактов, для того, чтобы утверждать. Однако я знаю точно три вещи:

– Независимо от степени их виновности в России осужденные в этом убийстве не получат объективное расследование и справедливый суд.

– Все новые факты никак не отменяют того, что осужденные по делу Сети – политзаключенные режима, подвергшиеся пыткам.

– Никакие плохие действия, совершенные анархистами, не очерняют саму анархическую идею. Люди есть люди. Идеи есть идеи. Люди рождаются и умирают, делают ошибки и сознательные мерзости. Идеалы же добра и справедливости, на которых построен анархизм — переживут каждого из нас.

Закончить же я хочу двумя фактами. важными для нас, анархистов. Чем бы не закончилась эта история, есть две вещи, которые мы уже сейчас можем из неё извлечь:

1. В наших кругах серьезно переоценен авторитет либеральных СМИ. Следует помнить: они преследуют свои цели и не могут быть судьями над нашими товарищами.

2. Анархистское сообщество крайне неустойчиво перед информационными атаками. Если нас так можно раскачать одним вбросом, что же начнется, если государство начнет действовать хитро и вдолгую?

Мы обязаны думать об этом. Сейчас самое время.

#ДелоСети

Кансерватызм – ідэалогія прывілеяваных людзей

Калі табе не хочацца нічога мяняць, то хутчэй за ўсё, табе і так норм. Калі у тваіх інтарэсах захаваць існуючую сістэму то, значыць, хутчэй за ўсё, ты займаеш у ёй высокае месца.
Калі чалавек кажа вам, што ва ўсіх праблемах бедных\прыгнечаных вінаватыя самі бедныя\прыгнечаныя, а не правілы гульні – значыцца гэтыя правілы гульні для яго выгадныя.

Кансерватары вельмі любяць гнабіць тых, хто непаспяховы па мерках капіталістычнага грамадства. “Быць бедным – таксама выбар!” – любяць казаць яны. Маўляў калі ты не дасягнуў поспеху, значыцца не надта і стараўся. Не вельмі жадаў. А можа ты проста тупы? Яны ж з усіх бакоў абгрунтуюць табе што іерархія ў грамадстве гэта добра, правільна і слушна. Што роўнасць немажлівая. Сапраўды, калі ты маеш тое чаго не маюць іншыя, навошта табе роўнасць? Яна табе толькі нашкодзіць.

Памятаеце выказванні Лукашэнкі? Ва ўсіх бедах вінаваты народзец, які кепска працуе. Так-так, мы самі вінаватыя. Няма чаго бегаць па абменніках, чакаць ад дзяржавы дапамогі і ныць. Працаваць! А калі нешта кепска ў краіне: гэта не створаная ім сістэма вінаватая, не. Гэта вінаватыя мы. Гэта вінаватая вертыкаль чыноўнікаў, якая кепска выконвае ягоныя паручэнні. Ну, можа, Захад ці Расія. Але ўжо дакладна не створаная ім сістэма. Таму сістэму нельга змяняць ні ў якім выпадку. Яна ідэальная. І ён так думае не таму, што ён дурань. Не. А таму што гэтая сістэма – у ягоных інтарэсах. Гэта і ёсць квінтэсэнцыя кансерватызму.

Зрухі ў грамадстве, рэвалюцыя, пераразмеркаванне ўлады для такіх людзей – рызыка страціць прывілеі. Рызыка страціць рэсурсы: палітычныя, фінансавыя, матэрыяльныя. І пад страхам гэтай страты яны знойдуць тысячу прычын, чаму ЯНЫ мусяць застацца ва ўладзе, а МЫ – шукаць праблемы ў сабе. Адшукаюць самыя красамоўныя эпітэты, прывядуць цытаты вялікіх, каб абгрунтаваць вам, што ўсё насамрэч класна, жыццё – справядлівае, а праблема толькі ў вас. Будуць апеляваць да Бібліі, «законаў прыроды» (адным ім вядомым), і навуковым даследаванням, прымуць якую заўгодна палітычную ідэалогію. Хаця насамрэч ідэалогія ў іх толькі адна: “Мне хораша. Хачу каб так было і надалей. Знай сваё месца”.

Дело Емельянова-Комара. Выводы

(триггеры: критика)

Пока СМИ рассуждают о том “почему такие большие срока” или “признают ли политзаключенными”, давайте лучше суммируем факты, которые в этом кейсе важны для анархистского движения:

1. Сотрудничество со следствием не спасает от наказания. Сразу после задержаиня Комар слил всё что знает. Притом не только по этому делу но и вообще касаемо анархо-движения: вплоть до личных конфликтов и кто под каким ником сидит в Телеграме. Почему он это сделал – очевидно. Хотел выйти на волю поскорей. Его рассказы о том, как его били в камере, считаю враньём, призванным оправдать его предательство перед публикой. Потому что:
а) Подобные методы давления не применяли против анархистов почти никогда. Не потому что менты такие добрые, а потому что в этом нет нужды.
б) Почему тогда не били Емельянова, который шел в отказ?
в) Почему же он не заявил об этом на предварительном следствии? К нему ходил адвокат, возможность была.
г) В камерах ИВС стоят видеокамеры. Даже самый конченый внутрикамерный агент не будет так себя подставлять.

2. Режиму абсолютно пофиг на мнение Запада. Ничто не мешало дать им домашнюю химию, или химию с направлением. Однако чувствуют себя вполне уверено, и потому выбрали диспропорционально жесткое наказание, чтобы запугать и показать решимость. Реакции Запада нет и вряд ли будет, ведь формально это насильственное преступление.

3. Внушительная часть анархистского сообщества не учится ни на своих ни на чужих ошибках. Эти срока стали возможными благодаря тому, что как Комар так и Емельянов нарушили огромное количество базовых правил безопасности (чего стоит хотя бы откровенный разговор Емельянова с опером под “слово офицера” о том что беседа не будет использовано на суде, а она, конечно, была использована). Молодые анархисты, приходя в движение, абсолютно забивают на опыт предыдущих 5-10-15 лет и наступают всё на те же грабли в ходе своей деятельности. Цена наступления на эти грабли: годы, вырванные из жизни. В итоге для внешнего наблюдателя динамика анархистской активности в Беларуси выглядит так:

@кинул лампочку\нарисовал граффити
@посадили
@в солидарность с ним другие кинули лампочку\коктейль молотова
@их посадили
@солидарность с ними еще кто-то сделал что-то
@его посадили

и т.п.

Думаю, излишне говорить, какое впечатление у постороннего зрителя сложится о таком “движении”. Хотя я солидарен с Нмиктой Емельяновым как с товарищем и единомышленником, я считаю что польза от подобных акций несоизмерима с вредом от них. А раз делать акции прямого действия так, чтобы нас не сажали, мы пока не научились, может лучше не делать их вообще? Мы должны перестать бесконечно спихивать наши беды на мусоров, потому что они – объективно существующая разрушительная сила, которая была, есть и пока что будет. Вместо этого лучше сесть и задуматься: может быть это мы делаем что-то не так? Если спустя 10 лет поступки анархистов, равно как и то, что они (точнее, их внушительная часть) делают, идут как под копирку? Анархистское движение должно стать двигателем перемен и радикализатором масс. А пока что оно – поставщих политзаключенных в тюрьмы. Мне печально это осознавать и я не знаю что с этим делать.

Поддержать Никиту вы можете через АЧК-Беларусь: https://abc-belarus.org/?p=12611
Адрес для писем: 220030, г. Минск, ул. Володарского, 2, СИЗО-1. И, кстати, у него День Рождения 24 марта.

Мая стужка часова пераўтварылася ў веснік рэпрэсій і ўсіх што з імі звязана. Нажаль, такая рэчаіснасць.

Мой каментар па аб пачварным прысудзе справе “Сети”

для Радыё Свабода.

Для Белсата (тут відэа).

Страшные анархисты

Похоже, как и сто лет назад, анархисты в России превращаются в пугало для обывателя и в соломенное чучело для избиения силовиками – одновременно. Дело Сети и дело Азата Мифтахова поспособствовали тому, чтобы теперь власть лепила ярлык “анархизма” на всё более-менее ненравящееся и радикальное, а самих анархистов прессовала жестче чем кого. Смотрим на факты.

52-х летнего анархиста Илью Романова, инвалида без одной руки, половину своей жизни проведшего в тюрьмах, натурально пытаются убить в мордовской колонии.

В Снежинске Челябинской области по сообщению местных СМИ, двое 14-летних подростков якобы хотели устроить взрыв в столовой после чего обстреливать выбегающих одноклассников из пневматического ружья (!) и забрасывать бутылками с зажигательной смесью. Их задержали. Пунктами, усугубляющими вину школьников является то что, они, якобы, “читали литературу по анархизму”. Бредятина конечно, но озвучена в одном из топовых СМИ, а это немало.

В Калуге в конце января местные власти отменили концерт ска-панк группы Distemper. Причина: тексты песен “пропагандируют анархические взгляды”. Distemper хоть к анархизму поближе будут, нежели уральские школьники, но всё же в реальности никогда не были замечены ни в чём большем кроме как симпатиях к антифа-движу. Этого оказалось достаточно чтобы запретить концерт одной из старейших и известнейших панк-групп России.

А уже 10 февраля Приволжский окружной военный суд вынесет приговор (https://www.bbc.com/russian/features-51362582) по делу “Сети” – анархистской якобы террористической группы. Из 8 анархистских и антифашистских взглядов, вместе занимавшихся страйкболом и обучавшихся навыкам выживания силовики смогли слепить организацию, намеревавшуюся “свергнуть конституционный строй”. Для этого ФСБшникам пришлось применить целый арсенал методов: запугивания, угрозы, длительную работу провокатора и лютые пытки электрошоком, через которые прошли все обвиняемые, не согласившиеся признать вину. Прокурор запросил им от 6 до 18 лет. Эти люди, если что, никого не убили и ничего не взорвали. То есть вообще.

Самое любопытное тут то, что степень демонизации анархо-движения в России и репрессий в отношении него совершенно не соответствует реальной силе этого движения. У него нет не то что массовости, но и какого-то ни было влияния на политическую обстановку, разве что косвенного. Это не 2010 год, когда 300 анархистов и антифа громили администрацию Химок, или десятками жгли элитные авто, госучреждения и строительную технику в местах уничтожения природы.
Жестокими и немотивированными преследованиями власть создаёт анархистам известность и медийный образ самых радикальных и последовательных противников режима и, косвенно, заставляет тысячи людей гуглить об идеологии анархизма. Это может дать отсроченный – в 3-4 лет – эффект самосбывающегося пророчества, и анархисты действительно станут тем, кем их сегодня пытается представить чекистская власть. И тогда последней действительно придётся несладко.

Культурная гегемонія ў адукацыі

Пытанню культурнай гегемоніі я ўжо прысвяціў цэлы свой падкаст. Але жыццё падкідывае ўсё новыя прыклады для думак і аналізу.
Вось, напрыклад, падручнік па вывучэнню польскай мовы. Што, падавалася б, можа быць болей нейтральным? Але дзе там.

Праходзім тэму: бізнес. У адным з практыкаванняў нам трэба прачытаць спіс тэставых пытанняў на прадмет, ці гатовыя мы стаць бізнесменамі (маецца на ўвазе, што мы хочам). Пытанні такога кшталту:
– Ці гатовыя вы не мець выходных і працаваць без водпуску?
– Ці гатовыя вы стаяць у кіламетровых чэргах у дзяржаўных установах?
– Ці гатовыя вы да таго, што можаце стаць банкротам?

… і таму падобнае.

Разумееце, у які бок дзьме вецер? Працу бізнесмэна імкнуцца прадставіць як максімальна складаную, адказную і рызыкоўную. Гэта вельмі-вельмі цяжка, не для кожнага а толькі для сапраўдных багатыроў! Упэўнены, што табе гэта трэба? То бок бізнесовец у такім кантэксце прадстае такой сумессю атланта і пакутніка, які дзенна і ночна абліваецца потам і крывёю. Ну не смешна?

Так, я канешне, не спрачаюся, што сапраўды, для таго, каб эфектыўна адбіраць вынікі чужой працы і прымушаць незнаёмых табе людзей быць інструментамі здабычы грошаў ў тваіх руках, трэба вельмі многа працаваць. Сапраўды, гэта няпроста. Але ж ну ё-маё )))

Другі прыклад яшчэ больш яскравы. Тэма: віншаванні. У якасці ілюстрацыі: малюначак, дзе калектыў працоўных віншуе з іменінамі свайго дырэктара, падкідвае на руках і спявае яму віншавальную песенку.
Заўважце, віншуюць дырэктара. Чаму не іншага працоўнага? Чаму не прыбіральшчыу? Не вахцера? Чым яны горшыя?

Віншаванні «паложаныя» толькі чалавеку з уладай. Іменіны працоўнага – руціна. Іменіны дырэктара – здарэнне.

Гэта, дарэчы, выдатна кладзецца ў канву таго, што і ў нас у большасці працоўных калектываў прынята збіраць на падарункі менавіта начальнікам і іх намеснікам, а не шараговым членам калектыву.

Былі ў гэтым падручніку і іншыя цікавыя моманты, нажаль, не дадумаўся ўсё зафоткаць.

Людзям, такім чынам, з самага ранняга ўзросту прывіваюць думку, што існуючы стан рэчаў – нармальны, правільны і слушны, што усё жыццё мець над сабой гаспадара – цалкам натуральна, а самі гэтыя гаспадары вартыя ўсялякай пашаны і павагі. Лукашэнкаўскі рэжым, кажаце, прапаганда..? Як бачыце, капіталізм для сваёй стабільнасці патрабуе не меней прапаганды. І не факт, што без такога татальнага навязвання пэўнай карціны свету капіталістычная сістэма сёння ўвогуле здольная ўтрымацца.

 

Суверэнны інтэрнацыянал

Калі рыхтаваў інтэрв’ю з прадстаўніком руха “жывых людзей-суверэнаў” (вось тут відэа, калі не глядзелі, паглядзіце абавязкова), зрабіў нечаканае для сябе адкрыццё. Я-та думаў што гэтыя “грамадзяне СССР”, якія не прызнаюць сучасную Рэспубліку Беларусь з яе законамі, вераць у англасаксонскую змову супраць славян і выдаюць адзін аднаму пасведчанні “жывых людзей” – гэта чыста беларускае вынаходніцтва. Ці постсавецкае. Такая спецыфічная рэакцыя грамадства на немагчымасць супраціўляцца аўтарытарнаму рэжыму звыклымі метадамі.

Аказалася, я памыляўся. Як і ўсе сацыяльна-палітычныя навінкі, рух “людзей-суверэнаў” прайшоў да нас з Захаду. І адкуль бы вы думалі? З таго самага ЗША! У самага логава англасаксонскіх прыгнятальнікаў.

У ЗША існуе рух “суверэнных грамадзян” (Sovereign citizen movement). З’явіліся ў пачатку 1970 у асяроддзі ультраправаха папулісцкага руху «Posse Comitatus».

“Анты-ўрадавыя экстрэмісты, якія вераць, што хаця яны фізічна пражываюць у гэтай краіне, яны – адасобленныя, ці “суверэнныя” ад Злучаных штатаў” – так характэрызуе із ФБР.

Суверэнныя грамадзяне ЗША не плацяць падаткі, не выконваюць рашэнні судоў, нават ставяць сабе “свае” нумарныя бляхі на аўтамабілі. Напрыклад, знакі “Рэспублікі Тэхас” (якой, вядома, не існуе). На гэтым яны не спыняюцца: выдаюць свае судовыя пастановы, фінансавыя паперы і інш., і патрабуюць, каб яны мелі вагу нароўні з дзяржаўнымі. У адказ на любыя спробы дзяржавы іх падавіць, яны, карыстаючыся прабеламі ў законах і прававой казуістыкай, затасківаюць дзяржслужачых па судах. Для гэтага ў ЗША нават прыдумалі назву: “папяровы тэрарызм”.

Аднак не толькі папяровым яны бавяцца. Пасля выбуху ў Аклахоме ў 1995 (тады група ультраправых узарвала перад будынкам федэральнага ўраду грузавік з выбухоўкай, забіўшы 168 чалавек), ФБР пачало моцна пільнаваць гэты рух: адзін з удзельнікаў акцыі, Тэрі Нікалс, быў якраз такім суверэнным грамадзянінам, і нават выйшаў з грамадзянства ЗША праз суд.

ФБР ацэньвае колькасць “Суверэнных грамадзян” у ЗША у прыкладна 100 000 чалавек. Лічба надзвычай высокая, так што, думаю, маюцца на ўвазе не толькі актывісты але і сімпатызанты.

У Германіі аналагічны рух называе сябе “Рейхсбюргерамі” (Reichsbürgerbewegung, грамадзянамі Рейха). Пачаты ён быў у 1985 годзе Вольфгангам Эбелем, начальнікам участка чыгункі ў Заходнім Берліне. Рейхсбюргеры лічаць ФРГ юрыдычнай фірмай (нават называюць яе ААТ “ФРГ”), і настойваюць на тым, што адзінае легітымнае дзяржабразаванне на гэтай тэрыторыі гэта Германскі Рэйх у даваенных межах. Таксама як і “Грамадзяне СССР”, выдаюць адзін аднаму пасведчанні, пашпарты і іншыя дакументы, нават выпускаюць “ордары на арышт” у дачыненні да асобаў, якія ім супрацьстаяць. Спрабуюць ствараць уласныя суды, міністэрствы і іншыя дзяржворганы. То бок постсавецкія суверэны гэта поўная калька з германскіх.

Сваю тэорыю Рейхсбюргеры базіруюць на тым, што Веймарская канстытуцыя 1919 году не была належным чынам адмененая а таксама на выбіральным прачытанні рашэнняў Федэральнага суда Германіі.

Германскія спецслужбы налічваюць у краіне каля 18 000 “рейхсбюргераў” і лічаць, што як мінімум частка з іх звязаная з тамтэйшымі неанацыстамі, вялікая частка руха прытрымліваецца ультраправых і антысеміцкіх пазіцый.

Аналагічныя рухі існуюць як мінімум ў Канадзе, Аўстраліі, Румыніі і Малдове, не кажучы ўжо пра Украіну і Расію. У апошняй, дарэчы, некаторыя падраздзяленні “Грамадзян СССР” прызнаныя экстрэмісцкімі, а іхнія ўдзельнікі сядзяць у турме.

Не трэба быць вялікім сацыёлагам, каб пабачыць падабенствы між рухамі “суверэнаў”, у якой бы краіне яны не былі:

1. Амаль паўсюль – туга па загінулых імперыях, «залатому веку». Раней было лепей! Сённяшнія дзяржавы – слабыя, кепскія, ні на што няздольныя. Гэта тыповы імперскі рэсентымент.

2. Светапогляд, які грунтуецца на тэорыі змовы. Нездарма многія «суверэны» заадно з’яўляюцца антывакцынатарамі, антысемітамі, анты-ГМАшнікамі, прыхільнікамі плоскай Зямлі і г.д.

3. Гэта троху павярхоўныя назіранні, аднак, падаецца, паўсюль касцяк гэтых рухаў складаюць людзі 35+. Вельмі часта – былыя вайскоўцы і іншыя дзяржслужбоўцы.

Каб вытлумачыць прычыну з’яўлення і папулярызацыі такіх рухаў, трэба напісаць асобны артыкул. Але коратка гэта:

а) Складанасць сучаснага свету і празмерная колькасць інфармацыі, што дае вялізарную спакусу пачаць тлумачыць рэчаіснасць праз тэорыі змовы.

б) Занадта раптоўная змена культурных норм у грамадстве, якая выклікае непрыяцце ў людзей, якія ўсё жыццё пражылі пры іншых культурных нормах

в) Расчараванне ў інстытутах ліберальнай дэмакратыі вялікай колькасці людзей, асабліва старэйшага веку. Яны перастаюць успрымацца як інстытуты народнага прадстаўніцтва. Як след – губляюць легітымнасць у іх вачах. Але і згубіўшы яе, працягваюць выконваць карныя, падатковыя і іншыя функцыі. Адпаведна, пачынаюць успрымацца як акупацыйныя ўрады.

Лагічным жа выйсцем тут бачыцца: зрабіць «як было», пабудаваць сваю, «правільную» дзяржаву.

Так што нягледзячы на анты-дзяржаўную, месцамі квазі-вызваленчую рыторыку (беларускія суверэны, напрыклад, увесь час апелююць да Дэкларацыі правоў чалавека) гэтыя рухі адназначна можна аднесці да ультраправых і папулісцкіх. Яны не прапануюць, як анархісты, адмяніць іерархію ў грамадстве, ці, прынамсі, зрабіць яе больш мяккай, як сучасныя лібералы. Усё чаго яны хочуць, гэта пабудаваць такую іерархію, дзе яны – неадаптаваныя да рухомага, плюралістычнага і надзвычай складанага свецу, будуць знаходзіцца наверсе. Як у СССР.

Аб затрыманні Ціхіні

Сёння канал Nexta паведаміў  што былы кіраўнік 2-га упраўлення ГУБАЗіК, Уладзімір Яўгеньевіч Ціхіня, у мінулую пятніцу затрыманы супрацоўнікамі КДБ. Меркавана – за хабар.

Ціхіня сышоў з ГУБАЗіКа яшчэ 16 снежня – як кажуць, па ўзросце (яму 57 год). Што цікава, за 2 дні да затрымання ён атрымаў ганаровы медаль МУС. Гэта ў дадатак да россыпу іншых медалёў і ўзнагарод, сярод якіх атрыманая ў 2007 годзе падзяка асабіста ад Лукашэнка.

Каб зразумець важнасць навіны, трэба ведаць, хто такі Ціхіня. Гэта плоць ад плоці Сістэмы. Усё жыццё прапрацаваў у органах МУС. Уявіць сябе “мента”, не, нават, “мусара” большага, чым Ціхіня, наўрацці магчыма. Ціхіня стаіць за пераважнай большасцю, калі не за ўсімі, крымінальнымі справамі супраць беларускіх злодзеяў у законе і арганізаваных злачынных груповак. Без перабольшання можна назваць яго чалавекам, які ўнёс найбольшы ўклад у вынішчэнні арганізаванай злачыннасці ў Беларусі. Людзі, блізкія да крымінальных эліт, казалі мне аб гэтым наўпрост, таму журналісцкі эпітэт “гроза воров в законе” недалёкі ад ісціны. На сваёй пасадзе выконваў па-сапраўднаму палітычныя функцыі, зачышчаючы Беларусь ад альтэрнатыўных Лукашэнке цэнтраў улады.

Ціхіня праславіўся перш за ўсё незаконнымі і антычалавечымі метадамі здабычы доказаў і прымусу падазроных да супрацы. Ціск у месцах адбывання пакарання, “прес-хаты”, шантаж дэталямі асабістага жыцця, пагрозы родным, ілжывыя абяцанні “знізіць тэрмін” (як мінімум адзін з паверыўшых у такія абяцанні Ціхіні – удзельнік Калінкавіцкай ОПГ па мянушцы “Ліс” – быў расстраляны) – няма таго, на што бы ён не пайшоў. А горш за ўсё – штучнае прыцягненне да адказнасці невінаватых людзей, каб максімальна пашырыць “злачынную групоўку”, Так што акрамя бандытаў Ціхіня быў гразой іх сяброў, знаёмых, родных і проста выпадковых людзей, з якімі яны перасякаліся. Гэта прыводзіла да таго што па справах многіх “арганізаваных злачынных груповак” на лаве падсудных сядзелі людзі, адзін з адным нават не знаёмыя. На зоне мне даводзілася чуць ад людзей пасаджаных ім гісторыі кшталту: кіроўца падвёз малазнаёмага хлопца да дому, а потым аказаўся саўдзельнікам “ОПГ” і атрымоўваў рэальны тэрмін, бо той хлопец, аказваецца, быў нейкім бандытам. Схему выдатна апісаў у сваёй кнізе «Еду в Магадан» Ігар Аліневіч:

«КГБ и ГУБОП решили не заморачиваться и начали штамповать ОПГ десятками. […] По одной только Гомельской области «раскрыто» не менее полутора десятков ОПГ за 10 лет! Хойницкие, умановские, дело «кидал», речицкие, морозовские, пожарники… Если первые ОПГ составляли «скромные» 5-15 человек, то к 2006г. на скамье подсудимых уже сидело по 70 (пожарники) и 130 (морозовские) человек! Откуда?! Сроки фантастические – 10-25 лет! В полном соотвествии с технологией сталинских процессов за основу берутся несколько человек, далее наращивают их контактных лиц, эпизодических или вовсе случайных, таким образом, дело приобретае видимость объемности и серьезности, становится возможным применить гораздо более тяжелые статьи. Могут объединить несвязанные друг с другом, а порой и враждующие преступные группы в одну организацию и заявить ОПГ».

Менавіта ў такой фабрыкацыі крымінальных справаў Ціхіні не было роўных – за што, відаць, ён і стаў “героем уголовного розыска”, і, бадай, адным з самых медыйных супрацоўнікаў ГУБАЗіК.

У звязку з палітычнымі рэпрэсіямі асабіста я з Ціхіней не сустракаўся Аднак паколькі з 2012 года ён быў нам.начальніка ГУБАЗіК то, безумоўна, прымаў удзел у іх, бо, як мінімум падпісваў загады аб вобшуках і спецаперацыях супраць экстрэмістаў.

Той факт, што Ціхіня, магчыма, браў хабар, ці яшчэ нейкім чынам парушаў закон, мяне абсалютна не здзіўляе. Бо калі ты ўсё жыццё метадычна знішчаеш лёсы людзей дзеля пасадаў, медалёў і прэмій то што для цябе ўзяць хабар? Здзіўляе толькі тое што тыя хто зойме ягонае месца працягнуць, як тыя псы, разбіваючы лоб і псуючы сабе біяграфію, выслужвацца перад гэтым рэжымам які ў любы момант цябе растопча, нягледзячы на ўчорашнія заслугі.

Ну не ідыёты?

“Маці 328” – падкаст #RadioRadix

Дзясятага лютага вас чакае падкаст #RadioRadix са Святланай* – удзельніцай “Матчынага руху 328”.
 
Празмаўляем аб тым, як у Беларусі кляпаюцца крымінальныя справы па наркатычных артыкулах, як міліцыя развязвае рукі буйным наркагандлярам і як Матчын Рух дамогся зменаў у антынаркатычнае заканадаўства.
Каб не прапусціць, падпішыцеся на Youtube і Soundcloud!

Капіталізм забіў больш, чым Сталін і Гітлер

ТРЫГЕРЫ: непапулярныя думкі, анархізм, экстрэмізм.

Калі пачынаеш апаніраваць з прыхільнікамі капіталізму, першае на што яны спасылаюцца, гэта тое што некаторыя спробы пабудаваць некапіталістычныя грамадствы ў ХХІ стагоддзі прывялі да таталітарызму. На практыцы гэта выглядае так:

– Маёмасная няроўнасць расце, адны людзі эксплуатуюць іншых людзей, карпарацыі захопліваюць уладу…

– ШТА? ХОЧАШ ВЯРНУЦЦА Ў СССР? КАБ БЫЛО, ЯК ПРЫ СТАЛІНЕ? ГУЛАГ? ПОЛ ПОТ? МАО ЦЗЭДУН? МАСАВЫЯ РАСТРЭЛЫ?

То бок тут ствараецца цалкам ілжывая дыхатамія, у якой “добрыя” капіталістычныя рэжымы супрацьпастаўляюцца таталітарным. Праўда, ёсць адзін маленькі нюанс: падчас свайго усталявання ліберальныя дэмакратыі Захаду забілі болей людзей, чым Сталін і Гітлер разам узятыя. Не верыце? А зараз паглядзіце на факты. Возьмем самы “хрэстаматыйны” перыяд усталявання капіталізму. З 17 ст. (пачатак актыўнай каланізацыі) да 1918 г. (канец І Сусветнай).

– Генацыд індзейцаў Паўночай і Паўднёвай Амерык. На сёння лічыцца самым буйным генацыдам у гісторыі. Мінімум 60 млн. загінулых.

– Усе каланіяльныя войны. Гэта і опіўмная вайна ў Кітае (220 тыс. загінулых) і падаўленне паўстання Сіпаеў у Індыіі (800 тыс), і шматлікія войны ў Афрыцы і Бліжнім Усходзе. Усе яны былі войнамі за рэсурсы і рынкі збыту, то бок войнамі за прыбытак. Тут нават падлічыць цяжка – многія міліёны.

– Гандаль рабамі. Толькі ад умоваў перавозкі ў трумах падчас трансатлантычнага гандлю рабамі – 2,2 млн. загінулых. Рабства было, вядома і ў старажытным свеце, і ў Сярэдневеччы. Але толькі капіталізм паставіў яго на прамысловы ўзровень і давёў да нябачаных раней маштабаў. На некаторых рудніках у Перу гінула да 100% прывезеных рабоў. Іх проста замянялі на іншых.

– Непасрэдныя забойствы працоўных падчас пратэстаў. Звычайна адбываліся падчас страйкаў (у тым ліку мірных), дэманстрацый альбо паўстанняў. Толькі ў ЗША з 1850 па 1900 наёмнікі карпарацый (прыватныя ахоўныя прадпрыемствы, тыпу акадэміі Пінкертона) і паліцэйскія забілі мінімум 432 чалавекі. Адна толькі “Лудлоўская бойня” (напад на палатачны лагер шахцёраў-страйкоўцаў) у ЗША ў 1914 годзе – 21 забіты, з якіх 12 дзеці.

Гэта я пералічыў толькі прамых ахвяраў усталявання капіталізму. Ускосных – на парадак болей. Гэта і голад, і эпідэміі справакаваныя палітыкай пагоні за прыбыткам (колькасць ахвяраў каланіяльнага кіравання ў Індыі толькі ў 19 стагоддзі ацэніваецца ў 40 млн. чалавек), і тысячы загінулых на вытворчасці з-за таго, што яе ўласнікі эканомілі на тэхніцы бяспекі для сваіх працоўных, і тыя, хто скончыў жыццё самагубствам, будучы звольненым з працы і не ў сілах далей карміць сваіх дзяцей… Усё гэта не мая драматызацыя – пачытайце класікаў еўрапейскай літаратуры: Эміля Золя, Віктора Гюго, Анарэ дэ Бальзака, Джэка Лондана

i г. д. (я ўжо не кажу пра Максіма Горкага), яны гэта выдатна апісалі.

Гэта не лічачы знішчэння прыроды, прамой падтрымкі карпарацыямі крыважэрных аўтарытарных рэжымаў і многага іншага.

Адкінуўшы нават усё гэтую жудасную матэматыку, давайце возьмем проста маральны бок. Хіба можа быць справядлівай, гуманнай і правільнай сістэма, у чый фундамент закладзеныя косткі такой колькасці бязвінных людзей? Пасля таго што капіталізм зрабіў з планетай і цэлымі народамі ўсе размовы пра тое, што “зараз затое ў нас ёсць смартфоны і кампутары!” для мяне гучаць як “ну и что, что были репрессии, зато Сталин принял Россию с сохой, а оставил с атомной бомбой!”

І так, я не лічу, што анархізм будзе грамадствам, дзе анёльчыкі будуць лятаць над кветачкамі, а ружовыя адзінарогі граць на арфах, седзячы на вясёлцы. У ім, цалкам верагодна, таксама будзе нясправядлівасць, сацыяльныя праблемы і няправедны гвалт. Аднак гэта будзе сістэма, у якой праліццё рэкаў людской крыві дзеля таго, каб адзінкі назапасілі паболей каляровых паперак, будзе немажлівым у прынцыпе.