Entries Tagged 'Аналітыка' ↓

Аліенацыя

Аліенацыя (рус. “отчуждение”) – сацыяльна-псіхалагічны працэс, калі чалавек перастае адчуваць сябе і іншых людзей часткай навакольнага свету, аддаляецца ад іх, рушыць з імі ўсялякія натуральныя сувязі і ўспрымае іх як абасобленыя аб’екты.
Прытым аліенацыя амаль заўседы распаўсюджваецца і на самога сябе. Чалавек і сябе ўспрымае як функцыянал. Але не як паўнавартасную асобу, арганічную частку сусвету.

Адным з наступстваў аліенацыі і ў пэўнай ступені – сінонімам, з’яўляецца аб’ектывацыя. Зараз гэтае слова выкарыстоўваецца амаль выключна ў какнтэксце сэксуаььнай аб’ектывацыі жанчын. Аднак насамрэч гэта панятак куды шырэйшы. Аб’ектывацыя – гэта калі чалавек успрымае іншых людзей не як роўных сабе істотаў ва ўсей сукупнасці іх складанасці, а як сродкі для дасягення сваіх мэтаў, як аб’екты для свайго ўздзеяння.

Ці варта дадаваць што пераважная большасць людзей у сучасным грамадстве гэта аліенізаваныя і аб’ектывізаваныя індывіды?

Почему кейс Голунова невозможен в Беларуси

Нет, я сейчас не буду задвигать вам о том, что в Беларуси менее пассионарные журналисты, или что в России гражданское общество лучше развито (написал и самому смешно стало).

Дело в другом. На Голунова был конкретный заказ из спецслужб. Менты, подчиненные спецслужбам, взяли под козырёк и этот заказ осуществили. Криво, косо, так как умели – в тысяче других случаев, с обычными русскими Иванами это бы проканало. Но в случае с известным журналистом стало ясно, что издержки будут чрезмерны и несообразны профиту И руководители в Кремле, возможно даже сам Путин, скомандовали ФСБшникам дать заднюю и отпустить Голунова. Потому как не хотят за мелкую месть чекистов расплачиваться международным имиджем, лишними вопросами на саммитах и в ООН, и прочими неприятностями, мешающими играть в большие игры. Проще говоря, заказавшим Голунова дали понять из Кремля: “раз не умеете решать свои проблемы без шума, то не создавайте проблем нам”.

В Беларуси такая ситуация невозможна по одной простой причине. Высокая концентрация власти и сосредоточение полномочий в одних руках приводит к тому что в большинстве случаев заказы и посадки такого уровня происходят только с одобрения высшей власти. Начальник ГУВД Мингорисполкома, образно говоря, не может по своему желанию посадить Статкевича на 20 лет. Это не его уровень. А Лукашенко может. Поэтому все посадки крупных политических\общественных фигур одобряюся на самом высоком уровне. И после такого одобрения сделать что-то уже крайне тяжело (обычно помогает лишь зарубежное давление).

Да, тут стоит добавить что на акцию в поддержку Голунова вышли порядка 1200 человек, а на последнюю акцию “Свабоду Палітвязням” в Минске – 11. Однако и режим позволяет себе сажать только людей, не имеющих значимого публичного статуса – и пока (тьфу-тьфу-тьфу) боится трогать журналистов.

“Урэшце б’юць не мяне!”

Вячэрні Магілёў, вядома, мудакі і гамафобы. Але радавацца таму што іх прыцягваюць за экстрэмізм, няма чаго. І вось чаму.
 
Калі мы пачынаем прызнаваць за дзяржавай права рэгуляваць свабоду выказванняў, яна пачынае рэгуляваць яе з патроеным імпэтам, бо адчувае сваю легітымнасць. І рэгуляваць яна будзе не ў нашых інтарэсах а ў СВАІХ. А інтарэсы дзяржавы відавочныя – каб усё было стабільна, спакойна і без узрушэнняў. Каб машына класавай эксплуатацыі і палітычнага кантролю працавала без перабояў. Болей за тое, сфера кантраляванага будзе пашырацца няспынна. Вы гэтага хочаце?
 
Хаця нашая дзяржавы прытрымліваецца, у цэлым, права-кансерватыўнага (часам нават ультраправага) ухілу ў грамадскім жыцці, яна, тым не менш, абсякае крайнасці. Ну і да таго ж трэба статыстыку рабіць, верна? Менавіта таму “Вячэрні Магілеў” трапіў пад раздачу за свабоду выказванняў – за тое, за што траплялі раней пераважна анархісты.
 
І, так, маё меркаванне наконт хейт спіча, гэта што караць у інстытуцыянальным парадку можна за НЕПАСРЭДНЫЯ заклікі да гвалту і НАМЕРАНЫЯ абразы па расавым\нацыянальным іншым прызнаку. Ва ўсіх астатніх выпадках, нават калі гаворка аб негатыўным фреймінге і распальванні варожасці, я катэгарычна супраць прыцягнення будзь-якіх уладных інстытутаў да кантролю за выказваннямі людзей. Нават тых людзей, з якімі я ў карані ня згодзен.
 
Памятаю, у сярэдзіне 00-х, калі «інтэрнэт-вайна» між ультраправымі і антыфа толькі разгаралася, сярод расійскіх антыфашыстаў была масавая мода скардзіцца на ультраправыя сайты: хостеру і дзяржворганам. Маўляў, закрывайце іх за распальванне варожасці. І яны закрывалі. Але прайшоў літаральна год-два і з аналагічнай фармуліроўкай: за распальванне нянавісці і «антыдзяржаўную дзейнасць» закрываць пачалі ўжо антыфашысцкія сайты. А што, прававая база ёсць, практыка ўжо напрацаваная…
 
Матывацыя Валянціна Цішко, які доўга і ўпарта пісаў з патрабаваннем абмежаваць свабоду выказванняў “Вячэрняга Магілёва” мне зразумелая. Крыўда, абражанасць, і г.д. Але тактыка якую ён выбраў крайне недальнабачная. У кароткатэрміновай перспектыве гэта дасць вынік: “Урааа, наконец-то этих козлов наказали!” і падсвядома такое, дзіцячае: «Ну, урэшце, прыйшоў нехта больш моцны, які пабіў таго хто біў мяне». Але за гэтай хвіліннай радасцю такія “скаргнікі” капаюць сабе (і ўсім нам) яму.
 
Рэакцыянеру і фашысту я магу адказаць у пляцоўцы для выказвання, забаніць, публічна асуджаць на ўсе лады, урэшце рэшт не ціснуць яму руку і казаць усім што ён – гаўно. Аднак клікаць на яго мента з дубінкай – апошняя справа. Не паспееце міргнуць як гэтая дубінка ўдарыць па вас.
 
 

Школа экстрэмізма #3

А мы з Рудабельскай Паказухай тым часам пераходзім у фармат паўнавартасных адукацыйных перадач! У трэцяй “Школе экстрэмізма” тлумачым нашым глядачам што ёсць капіталізм і падлічваем міліёны ягоных ахвяраў; высвятляем у чыіх інтарэсах працуе беларуская эканоміка і які працэнт з нашых пакупак ідзе ў кішэню буржуям. Калі вы прыхільнік свабоднага рынку, вас чакае шок-кантэнт!

 

Як распазнаць экстрэміста?

Коратка прабегся па зместу сённяшняга семінару. Дзякуй Human Constanta і Насці Лойцы за тое што трымаюць у фокусе ўвагі гэтую ультра-важную тэму.

Экстрэмізм і правы чалавека

На семінары Human Constanta “Барацьба з “экстрэмізмам” і правы чалавека. Разам з прадстаўнікамі расійскага праваабарончага цэнтра “Сова” абмяркоўваем справу Паліенкі.

Хто не ведае, ЕСПЧ яшчэ даўно прызнала што менты не могуць быць “сацыяльнай групай”, у дачыненні якой “распальваецца варажнеча”. А Зміцера хочуць пасадзіць, акрамя іншага, якраз за гэта.

Канешне, праваабарончы дыскурс транслюе ліберальны пункт гледжання на пытанне экстрэмізма – дапускае абмежавання свабоды слова дзяржавай, вызнае за паліцыяй і судамі права вызначаць, хто ёсць экстрэміст і саджаць у турму для абароны стабільнасці дзяржавы. Гэта не дзіўна, бо гэтыя рамкі ўсталяваныя элітамі ў інтарэсах эліт. Аднак нават у межах гэтага дыскурсу нашая дзяржава няправая ва ўсім.

#яэкстрэміст #яэкстремист

Аналітыкі абмяркоўваюць словы Лукашэнкі пра новую канстытуцыю, абмежаванне прэзідэнцкіх паўнамоцтваў і г.д.

У сувязі з гэтым нагадаю тры факты:

1. Лукашэнка – хлус.
2. Размовы пра канстытуцыйныя змены ён пачаў яшчэ ў красавіку 2018, а намякаў і раней. З таго часу не змянілася нічога.
3. Беларуская аўтарытарная сістэма дасягнула дасканаласці ў тым каб змяняць форму, пакідаючы змест ранейшым. Узгадайце нядаўні Закон “Аб масавых мерапрыемствах”.
4. Лукашэнка – хлус.

Выйшла чатыры факты, ну ды ладна.

Пакуль не будуць зробленыя канкрэтныя крокі ў гэтым накірунку, размаўляць аб перспектывах, прычынах і наступствах канстытуцыйных рэформах лічу пустой тратай часу.

Чытаем усе, аналізуем, робім высновы

Сацыёлаг з Гарварда вынайшла, што негвалтоўныя метады супраціву больш эфектыўныя для рэвалюцыйных пераменаў.

“Вывучыўшы гісторыю соцень рэвалюцый, якія адбыліся ў розных краінах падчас апошніх 100 год, даследчыца зрабіла выснову, што мірныя пратэсты ЎДВАЯ часцей дасягаюць сваёй мэты. І хаця дакладная дынаміка залежыць ад мноства чыннікаў, як высветліла Эрыка Чэнавет, для сур’езных палітычных перамен патрэбны актыўны ўдзел прыкладна 3,5% насельніцтва”.

Артыкул ёсць толькі на украінскай.
Ці на ангельскай.

Дарэчы, гэтая выснова часткова пераклікаецца з высновай майго аналітычнага відэа “Банда ва ўладзе”.

Когда пришли за свингерами, я промолчал, ведь я не свингер

Если вы думаете, что в Беларуси, чтобы полежать лицом в пол под дулом автомата, обязательно нужно быть анархистом или политическим радикалом, то вы ошибаетесь. Уверенный дрейф государства от авторитаризма к тоталитаризму обеспечивает такую возможность любому, кто вылазит из общей массы довольных, одинаковых и послушных граждан. Например ЛГБТшникам, футбольным фанатам, панкам и даже свингерам.

Об этом – в моей статье (первоначально опубликовано в газете Новы Час).

Экстрэмістаў усё более

На днях адбыўся сапраўдны наплыў рэпрэсій за выказванні. За рэзкі каментар пра загінулага ДАІшніка ў Фэйсбуку узбудзілі крымінальную справу на актывістку, блізкую да “Маці 328”, Марыну Мацулевіч. За пост са “свінасабакамі” і “маскалямі” мінчуку далі тры гады хіміі. На Славаміра Адамовіча ўзбудзілі адміністратыўку за апавяданне ў Новым Часе, надрукаванае 9 (!!!) год таму.

Тыдзень таму, каб збіць актыўнасць флэшмобу «Я экстрэміст», уначы затрымалі Глеба Рубанава.

Акрамя таго, мне стала вядома пра першы выпадак асуджэння на суткі па 17.10 (Распаўсюд нацысцкай сімволікі) – былому фанату Алегу Дашкевічу далі 15 сутак за тры выявы Укантакце.

Робіцца відавочна: карныя ворганы зразумелі, што людзі збольшага “схаваюць” небывалае абмежаванне свабоды слова. Таксама схавае і Еўропа. І, як я і прадказваў, ад штрафаў і адміністратывак за пасты\каменты пераходзяць да сутак і крыміналак.

Што стаіць за гэтымі высілкамі карнікаў?

– Безумоўна, гэта інерцыя рэпрэсіўнай машыны. Вулічная актыўнасць ліквідаваная, трэба ліквідаваць ужо інтэрнэтную. Машына не можа працаваць ухаластую. Тым больш роля інтэрнэту ў значнай ступені ўзрасла: за немагчымасцю дыскутаваць, абмяркоўваць і выпускаць пар на вуліцах, людзі робяць гэта анлайн.

– Акрамя таго, упэўнены, грае ролю і асабісты фактар. Шуневіч, канешне, нягоднік і хлус, але ён не дурань. І выдатна можа сам прачытаць, што пішуць пра яго і ягонае ведамства ў сацсетках. Ведае і пра “шунявак” і пра “дзіравага” і пра ўсё-ўсё-ўсё. Ён зліцца, ён ненавідзіць. Адсюль ягоныя высілкі. Заўважце, яны цалкам планамерныя. Спачатку прапхнуты закон аб ідэнтыфікацыі каментатараў на сайтах. Зараз караюць тых, хто выказваецца ў сацсетках (якія ўлада забараніць фактычна не можа). Разлік просты: накажам аднаго, каб астатнія тры разы думалі, што пісаць. І ўладзе тут нават не патрэбныя дэманстратыўныя суды: незалежныя СМІ самі распіяраць гэты выпадак і данясуць да грамадскасці меседж: “трымайце свае меркаванні пры сябе, інакш будзе бо-бо”.

А тут яшчэ і расійскія калегі выдатны прыклад падаюць – ёсць на каго раўняцца і пераймаць фактычна ўжо гатовыя механізмы.

Мара Шуневіча, такім чынам, каб былі забітыя і задушаныя ўсе да адзіныя галасы пра ягонае ведамства і пра ягоных супрацоўнікаў. Каб ягоных падначаленых баяліся, каб перад імі трымцелі і толькі пелі ім дыфірамбы, а не называлі іх цынічнымі маральнымі вырадкамі без сораму і сумлення, якімі яны з’яўляюцца насамрэч.

Аднак ёсць адно “но”. Інтэрнэт-прастора заўсёды служыла людзям магчымасцю выказаць набалелае, а галоўнае – выпусціць пар. Хаця б праз груканне па клавіятуры выплеснуць злосць і незадаволенасць жыццём, сістэмай, парадкамі, пабачаным у навінах трэшам. І такім чынам інтэрнэт – да пэўнай ступені – выконваў у Беларусі ролю каналізатара пратэстнай энергіі. Гэта вельмі нагадвае тое, як у больш свабодных краінах часта працуюць вулічныя мітынгі. Прыйшлі, паравелі, палаяліся на ментоў – часам нават пакідалі ў іх нешта; для элітаў не змянілася роўным чынам нічога – затое людзі пачуваюцца задаволенымі. Гнеў знайшоў выйсце. Калі ж усе мала-мальскі бяспечныя формы выражэння гневу афіцыйна забароненыя – ён будзе накаплівацца ў людзях магутнай разбуральнай энергіяй. І гэта зробіць выбух непазбежным. Дыктатары і іхнія марыянеткі, п’яныя ўладай і ўседазволенасцю чамусь увесь час пра гэта забываюцца.

#яэкстрэміст #яэкстремист