Шось Пуцін і Лукашэнка ледзь не ў адзін голас заклікаюць нас дзеля кагосьці памерці. Адзін – у попеле ядзернай вайне, другі “дзеля жанчыны”. Аднак самі жывей усіх жывых і нядрэнна сябе адчуваюць.

Давайце рабяты, вы першыя. Падайце прыклад.

ЕГУ так старана змагаецца з унутранымі праблемамі, што нават мая штомесячная стыпендыя была ўрэзаная на… 10 еўра!

Спадзяюся, гэтая рашучая антыкрызісная мера дазволіць універсітэту вылезці з цяжкага матэрыяльнага становішча і атрымаць, урэшце, акрэдытацыю ў Мінадукацыі Літвы. #ЕГУ_жыві

Активизм за поощрение

Уфффф, что-то я подустал видеть на разных страницах одну и ту же копипасту о “титанических усилиях” по изготовлению некоего феминистского зина. Так устал встречать этот текст во всех щелях, что решил прокомментировать.
 
“Кому-то кажется, что выпустить зин – это очень просто. Не то что там книжку напечатать, журнал сделать или митинг организовать. Вот это серьезные и настоящие задачи. А что феминистский зин? Подумаешь, надо просто всем написать, собрать тексты и потом напечатать?!
 
Чтобы подготовить 40-страничный зин, нужно (перечислю только небольшую часть работы) составить open-call, на который откликнется 1,5 человека, если вы, конечно, не всемирно известный журналист, написать всем подругам и друзьям, которые могли бы принять участие, с каждым автором и авторкой обсудить тему, сроки, дать комментарии по черновику, отобрать тексты, отредактировать их, заняться корректурой, регулярно напоминать прислать тексты тем, кто занят другим вещами, и которые приносят деньги, регулярно напоминать еще раз, найти того, кто будет верстать, сверстать, напечатать зины, скрепить, разрезать, склеить, скрепить, упаковать, отвезти, привезти, раздавать, упасть без сил. Потом еще винить себя в своей неэффективности и в том, что все это дело как-то затянулось. Это я молчу про работу по распространению готового продукта труда.”
 
Да, переписываться с парой человек, сидя за компьютером у себя дома, равно как и скрепить-разрезать несколько десятков брошюрок это конечно стахановского размаха деяние, практически подвижниечество. Стоит того чтобы посвятить ему целый абзац. Такого еще никто не делал. Вы первые.
 
Но вообще меня конкретно бесит тенденция последних лет, когда активизм превращают в совревнование “кому в этой жизни сложнее” (еще очень популярный спор в активистских группах: кто больше угнетен “структурным угнетением” и больше страдает, но это отдельная тема). Энергия активистов уходит не на изменение окружающего а на доказывание всем вокруг что он(а) бедный-несчастный. Что его(ее) нужно пожалеть.
Читаю вот объяву о выпуске нового зина, и 80% ее занимает нарратив “Посмотрите, как тяжко мы трудились” (между строк идет: а вы, бесчувственные, не цените!) Ребята, кого вы обманываете? Все то, чем вы занимаетесь, вы занимаетесь в первую очередь для себя. Не для угнетённых женщин мира, а ради того чтобы удовлетворить свои собственные потребности: в самореализации, в активности, в восстановлении справедливости.
 
Если кого-то вам и удастатся шокировать рассказами то том вы сами (!) “упаковали, отвезли, привезли, раздавали” свой зин, то точно не меня. Эмоциональный шантаж о вашей тяжкой доле, оставьте например для западных фем-проектов. Там такое любят, поплачутся вместе с вами, может денег подкинут.
 
Это все к чему. Если вы взялись менять этот мир, делайте это, а не выпрашивайте поощрения. Всем трудно, не только вам.

У Мінску адна з верніц заявіла, што хацела пабачыць патрыярха Кірыла, бо ён “намеснік Бога на зямлі”.

Цікава, калі гэта ў іх намеснік Бога, то хто тады Бог? Дзяржынскі? Ці Пуцін?

Пракаментаваў для “Палітвязні” апошнюю інфармацыю па Міхаілу Жамчужнаму.

Начальніка ПК-9 у Горках, Лапаціна, знялі з пасады: верагодна дзякуючы скаргам і зваротам Жамчужнага. Гэта яшчэ адно пацверджанне што барацьбу: ад пратэсту да асвятлення ў СМІ, не варта кідаць нават калі здаецца што плёну няма.

Veterano

[ENLGISH FOLLOWS]

Рэстаран “Ветерано” ў Кіеве. Заснаваны ўдзельнікам АТО, дае магчымасць працаваць і сацыялізавацца былым удзельнікам баявых дзеянняў. Каля 70% супрацоўнікаў прайшлі вайну. Праца сярод паплечнікаў дазваляе ім не згубіць сябе ў мірным жыцці і не скончыць так, як сканчае вялікая колькасць былых удзельнікаў вайны: на зоне, у псіхіятрычнай лякарні альбо ў пятлі.

Адна са сценаў унутры цалкам пакрыта шэўронамі дабраахвотніцкіх батальёнаў і розных падраздзяленняў УС Украіны. Парадавала наяўнасць шэўронаў чачэнскіх, грузінскіх і беларускіх – антыімперыялістычны інтэрнацыянал! Дзеля праўды, неанацыская сімволіка таксама прысутнічала.

__________

“Veterano” restaurant in Kyiv. It is founded by former participant of anti-terrorist operation in Donbass, and helps other former fighters to socialize and find a workplace. Around 70% of employees are former fighters also. Working in friendly environment of brothers-in-arms helps them not to finish their life in a way it often happens for veterans: in prison, psycho ward or a gibbet.

One of the walls inside is covered with chevrons of armed forces of Ukrainian army, volunteer and nationalist troops. I was happy to see also chevrons of Chechen, Georgian and Belarusian volunteer forces – antiimperialist International 🙂 Honestly, neonazi chevrons also were here.

Пракаментаваў для сайта палітвязні.інфо эпізод з вярбоўкай Бобрыка

Асноўнае:

0. Вербавалі яго хутчэй за ўсе не следчыя а КДБшнікі, і не важна, што гэта адбывалася ў будынку СК.

1. Кейс Бобрыка гэта толькі адна з многіх вярбовак, паспяховых і не, і аб якіх мы пакуль не ведаем. Думаю, працу праводзілі амаль з кожным з затрыманых, проста большасць маўчыць.

2. Вярбоўка журналістаў для стукацтва – толькі частка агульнай стратэгіі па пастаноўцы недзяржаўных СМІ пад кантроль. КДБ хоча, каб усе незалежныя СМІ былі як “Ежедневнік” і “Белгазета”.

3. Прэсынг СМІ – падрыхтоўка да магчымага сацыяльнага выбуху.

Больш разгорнута – па спасылцы.

 

Зямля і (ня)воля

Рух “За свабоду!” сёння прэзентаваў свой законапраект па змене зямельнага заканадаўства. Я схадзіў, папрысутнічаў – глядзіце рэпартаж ніжэй.

Што даведаўся:

– Маніпуляцыі з зямельнымі ўчасткамі – вялікі сектар прыбытку і ўзбагачэння для мясцовых начальнікаў.

– Дзяржаве прынцыпова важна мець вырашальны голас і фактычную ўласнасць на зямлю.

– Свабодная прыватызацыя зямлі падарве ўстоі аўтарытарнай дзяржавы, таму пры сенняшней уладзе дапушчаная не будзе.

 

Прачытаў і вам раю

Чым боль знаёмлюся з міфалогіямі і рэлігіямі сусвету тым больш пераконваюся што ўспрымаць іх варта не як зборнік казак а як жывое сведчанне аб чалавечай гісторыі. Часам перакручанае, часткова фантазійнае, але ж сведчанне. Калі ў людзей не было кніжак, яны запісвалі інфармацыю ў міфах.
 
Увогуле класна, што апошнія 5-10 год выходзяць суперскія кніжкі аб беларускай гісторыі. Акрамя гэтых аўтараў хачу адзначыць А.Тараса і В.Дзяружынскага. Іх чытаць заўжды цікава.
 
А вось з прыкольнага. Парацэльс са сваім гамункулам адпачывае.
 
“Вобраз хатніка ў выгядзе змяі стаў крыніцай для ўзнікнення такога міфалагічнаха персанажа, як клетнік. Гэты незвычайны дамавік жыў у клеці (істопцы) і быў таксама падобны да вялізнага вужа, але меў вогненную прыроду; “увесь нібыта залаты, гарыць як агонь”. А крылы такога хатніка рабілі яго падобным на лятучага цмока. […] Але, каб у гаспадара з’явіўся такі памочнік, яго трэба было вывесці штучна. Працэс вырошчвання клетніка складаны. Спачатку гаспадар хаты павінен быў некалькі тыдняў выношваць у сябе пад пахай яйка сямігадовага чорнага пеўня. Пасля таго, як з яйка вылупівалася маленькае вужаня, яго было неабходна штодзень карміць несалёнай яешняй. У адваротным выпадку клетнік мог адпомсціць пажарам хаты”.