Ці свята для мяне 7 лістапада?

Фрэндстужка пераполненая пастамі пра Кастрычніцкую рэвалюцыю. Пераважна, канешне, негатыўныя. “Дзень дурняў”, “Дзень катаў”, “чырвоныя пачвары ўсе сапсавалі” (а было так добра да гэтага, да?), і гэтак далей.

Пры гэтым ва ўсіх іх я бачу адну і тую ж памылку: звядзенне здарэнняў кастрычніка 1917 да захопу ўлады бальшавікамі. Гэта ў карані няверна.

Акрамя знакамітага захопу Зімняга палацу, скідання буржуазнага Часовага ўраду і фармальнага ўсталявання улады саветаў бальшавікамі, па ўсей Расеі пачаліся зусім іншыя, куды больш сур’езныя і радыкальныя змены. Гэта стварэнне на месцах органаў самакіравання: саветаў (пазней, у 1920-х яны стануць апірышчам антыбальшавісцкіх паўстанняў, падняўшы лозунг “За советы без коммунистов!”), гэта экспрапрыяцыя сялянамі зямлі ў памешчыкаў, гэта захопы заводаў працоўнымі з адначасовымі спробамі наладзіць вытворчасць самастойна, без удзелу начальнікаў і кіруючай рукі ўласнікаў. Гэта кароткі, але інтэнсіўны уздым свабоды для міліёнаў людзей, што жылі пад ярмом рабства стагоддзямі, гэта пад’ем жывой рэвалюцыйнай творчасці мас.

Звадзіць кастрычніцкую рэвалюцыю 1917 года да пераходу ўлады ад буржуазных начальнікаў да працоўна-сялянскіх, гэтаксама як рабіць прыгнечаныя, галодныя масы, якія, урэшце, здолелі паўстаць, адказнымі за голад 1920-х, тэрор 1930-х, вайну і дэпартацыі 1940-х – недапушчальнае спрашчэнне і нават маніпуляцыя. Гэта тое ж самае што рабіць Французскую рэвалюцыю адказнай за сотні тысяч загінулых у Напалеонаўскіх войнах, рабіць Майдан 2014-га адказным за расейскую інтэрвенцыю ў Данбас. Паўстанне прыгнечаных заўседы апраўдана. А ў кастрычніку 1917-га яно мела месца.

Злом ці дабром была кастрычніцкая рэвалюцыя? Лічу, яна спалучыла ў сябе адно і другое. Экспрапрыяцыя сродкаў вытворчасці ва ўласнікаў і зямлі ў памешчыкаў, узбраенне працоўных, стварэнне саветаў простых людзей замест органаў улады для багацеяў – безумоўна, дабро. Любая дыктатура, насаджэнне ўлады бальшавісцкай партыі, ліквідацыя бальшавікамі народнай дэмакратыі – безумоўна, зло.
Таму няхай кастрычніцкая рэвалюцыя стане для нас урокам – жорсткім і цяжкім – таго, як трэба рабіць рэвалюцыі, каб яны не спарадзілі новых гаспадароў замест старых.

Дык ці свята для мяне 7 лістапада? Канешне, свята. У гэты дзень спаўняецца 129 год вялікаму анархісту, ваеначальніку, паўстанцу Нестару Іванавічу Махно. Светлая памяць яму і ўсім рэвалюцыянерам, якія не размянялі ідэі свабоды і роўнасці на ўладу і лычкі самазваных правадыроў.

Задержание Рябова и срыв его презентации в Гродно вполне укладываются в последнюю волну репрессий против анархистов. Цель одна: загнать в подполье, не дать выйти на публику.

Об этом – в моем комментарии для московского студенческого журнала “Докса”. Товарищ из числа слушателей в Гродно также интересно рассказывает.

http://doxajournal.ru/uni/ryabov

 

Інтэрвью з Сакратам

З былымі зэкамі хутка знаходзіш агульную мову, таму інтэрв’ю ў іх браць проста 🙂 Чытайце нашую размову з расейскім экс-палітзняволеным Аляксеем Сутугай роўна за дзень як яго і яшчэ 15 анархістаў затрымалі маскі-шоў у Баранавічах.
 
Дзякуй Aksana Kolb за навучанне і падказкі!

Размова ў студыі “Радыё Свабода”

Разважаем з Ігарам Аліневічам аб тым, якім будзе беларускі Майдан, і чаго вартыя прашэнні аб памілаванні ў турме.
 
Амаль 2 гады прайшло, але як быццам гэта было ўчора!
 
Дарэчы, падпісвайцесь на канал, будзе шмат цікавага, абяцаю 😉
 

Справа прафсаюзаў

Адзін з несумнеўных плюсаў сакавіцкіх пратэстаў адносна ўсіх пратэстаў мінулага – вялікая колькасць лідараў меркаванняў, што паўсталі з народу, а не з партый і палітычных груповак. Калі гэты трэнд замацуецца, уладам будзе нашмат цяжэй падаўляць пратэсты ў будучыні. Аб гэтым – мой каментар Радыё Рацыі ў сувязі са “справай прафсаюзаў”.
 

Культурная гегемонія па-анархісцку

“… наша праца прымала усё больш і больш шырокі масавы характар. Калісьці магутныя арганізацыі палітычных партый вялі цяпер бездапаможнае існаванне. Большасць іх удзельнікаў перайшло ў нашу групу. Біржа дасягнула свайго апагею. Кожны вечар на Суражскай вуліцы дыскутавала, прысутнічала на масоўках, навучалася ў гуртках да 5 тысяч чалавек. Наша літаратура разыходзілася ў вялізнай колькасці, чыталася проста на вачах у паліцыі. Больш за тое: вельмі часта можна было бачыыь гарадавога, які ішоў да раздавалы пракламацыі з пакорлівай просаьбй: “Дай жа ж і мэні лысточка, хіба ж я нэ чоловік”. Сабраўшыся ў купку чалавек у 10, гарадавыя з салдатамі ставілі каго-небудзь “на патруль” і, чытаючы ўслых, абмякроўвалі нашы пракламацыі”.

З успамінаў беластокскага анархіста, 1905 г.

Питер

Встреча в Питере прошла отлично! Рассказал участникам-подписчикам образовательного проекта “Трава” и местным соратникам о том, как прошли наши протесты против налога на тунеядство, и немного – о структуре анархистского движения в Беларуси. Спасибо всем кто пришел (было около 20 человек), и отдельно – жителям Кубометра за предоставленные площади!

А кто не попал, может посмотреть видео:

И да, подписывайтесь на мой канал, кто еще не подписался 😉

*говоря по поводу налога и пособия по безработице я, конечно, оговорился: в месяц, а не в год.

Помста Рэйндж Роверу

Тут недаўна ў сеціве з’явіўся ролік і прэс-рэліз групы “Помста Марусі Нікіфаравай” (Украінская секцыя FAI – Federazione Anarchica Informale), дзе таварышы паляць дарагое аўто – Rang Rover Evoque, матывуючы гэта матывамі класавай помсты і тым, што ў той час, калі ў многіх жыхароў раёну няма гарачай вады, нехта выстаўляе сваю раскошу напаказ.

Я і сам лічу, што выстаўляць раскошу напаказ – амаральна. Гэтак і купляць аўтамабілі коштам у ЖЫЦЦЁВЫ заробак інжынера ці прыбіральшчыцы, гэта проста распісацца ў тым, што свае ўласныя панты для цябе каштуюць больш, чым сацыяльныя праблемы твайго грамадства і свету. Не кажучы ўжо пра тое што большасць уладальнікаў такіх аўтамабіляў гэта альбо буржуазія альбо высокапастаўленае чынавенства, альбо мэнэджэры вышйэшага звена. Не кажучы ўжо пра неэкалагічнасць аўтамабіляў luxury-катэгорыі. Таму ніякай бяды не бачу ў тым, што камусьці з такіх спаляць іхнюю дарагую цацку.

Але тут устае пытанне: дзе канчаецца “проста добры аўтамабіль” і пачынаецца буржуазная раскоша? І, што яшчэ больш актуальна, улічваючы што многія з нас самі маюць аўтамабілі – колькі максімум павінен каштаваць аўтамабіль, на якім не запалдо ездзіць анархісту? Пытанне зусім не адцягнутае, бо будзе вельмі непрыемна калі твой аўтамабіль па незнанке спаляць твае ж паплечнікі )))

Дзеля інтарэсу пагугліў. Б\у аўтамабілі Range Rover Evoque каштуюць 23-39 тысячы $ (сярэдняе – 31 тыс $). Новы, з канвеера – 49 тыс. $
Сыходзячы з напісанага на сайтах з вакансіямі, сярэдні заробак таго ж айцішніка (самы што ні на есць пралетар) ва Ўкраіне складае 700-1700 $ у месяц. Возьмем сярэдяе: 1200 $.

Атрымліваецца, што адкладваючы палову заробку (ва Ўкраіне з яе коштамі гэта зусім не праблема), сярэдні ўкраінскі айцішнік можа накапіць на такі аўтамабіль за 4 з невялікім гады. Альбо купіць у крэдыт ці ў растэрміноўку проста адразу – без усялякіх праблем.

Ці можа такі аўтамабіль лічыцца прадметам раскошы? На мой погляд, пытанне рытарычнае.

Так, канешне, пераважная большасць украінцаў атрымлівае не 1200$ заробку, а 231 $ (сярэдні заробак на студзень 2017). Але ж у такім разрывае заробкаў між працоўнымі (падкрэсліваю – ПРАЦОЎНЫМІ) вінаватыя не канкрэтна ўзяты айцішнік (ці высокакваліфікаваны будаўнік, ці аўтамеханік – яна таксама могуць за месяц атрымаць больш за 1000$), а рынак працы, які гатовы плаціць за адну працу больш, чым за другую.

Таму мне здаецца, што да пытання таго, што есць раскоша і чыю маёмасць паліць прымальна, трэба падыходзіць больш уважліва, калі мы не захочам настроіць супраць сябе высокакваліфікаваных працоўных, людзей з не-эксплуататарскіх колаў з добрым заробкам.

У той жа Ўкраіне, як і паўсюль, хапае розных Майбахаў і лімузінаў, кошт якіх завоблачны нават для супер-пупер айцішніка: ад 500 000$ і болей. Аўтамабілі (не абавязкова дарагія) есць і ў канкрэтных служкаў рэжыму, у наймальнікаў, што кідаюць працоўных на грошы… А паленне рандомных пазадарожнікаў проста з-за таго што яны выглядаюць больш прыстойна на фоне Фордаў Фокусаў і Фольсксвагенаў Гальфоў – так сабе ідэя.

Ну а што датычна таго, на якіх машынах можна ездзіць анархісту, то мне здаецца, для вырашэння гэтага пытання для сябе трэба адштурхоўвацца ад заробкаў у сваім рэгіёне. Калі ты жывеш у Лельчыцах і купіў там пазадарожнік коштам як 3 прыватныя дамы тваіх суседзяў – гэта адно. Купіць яго, жывучы ў Мінску (ці ў Маскве) – іншае. Ды і давайце будзем шчырымі: ноўтбукі, з якіх мы сядзім у інтэрнэціках, для большасці жыхароў паўднёва-ўсходняй Азіі, ці цэнтральнай Афрыкі – недасяжная мара. Але ж наўрад ці нехта з вас гатовы будзе іх спаліць у салідарнасць з працоўнымі Эфіопіі, якія на такі не заработаюць і за ўсе жыццё. Таму прапаную лічыць для анархіста (і любога сумленнага чалавека) планкай раскошы такі максімальны кошт, які ў тваім рэгіёне можа за аналагічную пакупку аддаць чалавек наёмнай працы.

Капіталізм стварае няроўнасць у тым ліку і паміж працоўнымі. Але калі гэтая няроўнасць будзе ўносіць разлад і нянавісць паміж імі, нічога добрага з гэтага не атрымаецца. Трэба памятаць, што для эксплуататараў і для капіталістычнай сістэмы ўсе мы: хто зарабляе 100$ і хто зарабляе 1000$ – не больш чым наёмныя рабы, у якіх адрозніваецца хіба што даўжыня ланцугу.

https://pramen.io/ru/2017/07/kiev-anarhisty-sogzhgli-avtomobil-range-rover-evoque

Press demonizes anarchists not only in Belarus

How anxious, predjuced and one-sided state media becomes while describing revoultionaries who challenge the authority in a really militant way. Hitherto your activism stays within the boundaries, allowed by the law, they try to remain “objective”, but when you take up arms (even if for fighting ISIS), state press starts to lament about you as a “terrorist”, “extremist” etc, ostensibly to warn security service, but in reality – to form your negative image in the society.

This article in DW (http://www.dw.com/…/greek-extremists-go-abroad-f…/a-39094660) reminded me about Belarusian state media reports about anarchists, where presstitutes (OMG, what a precise word! 🙂 depict us as a chaotic violent hooligans, equate us to nazi and never give us a word. The sordid methods of discreditation are very similar in both authoritarian and democratic states.

Anyhow, there is already 2 armed anarchists groups in Rojava: RUIS (Greek one) and IPRGF (international one). Let us wish them luck in their honest combat!

Снова в Питер!

А я вновь еду в Питер, на этот раз – с рассказом о недавних протестах в Беларуси. 16 июля, 18.00 – место уточняется. Приглашаю всех товарищей регистрироваться по ссылке и приходить!

 

https://travatrava.timepad.ru/event/539058/