Entries from April 2019 ↓

Нагадваю, што я есць яшчэ і ў Інстіке. Там пішу ў асноўным “за жыццё” – уражанні з вандровак, пабачанае ў горадзе, думкі аб надзённым. Ну і няшныя фотачкі, куды ж без іх ) Падпісвайцеся, не саромейцеся.

Дзіванныя Новасці №18

Апошні выпуск Дзіванных Навасцей – Вася раскаызвае, навошта коехто 25 год прыкідваецца прэзідэнтам і дае Пуціну 23 гадзіны на выкананне беларускага ўльтыматуму.

 

Вярхоўны суд прызнаў кадры з выпуску Маскі шоў 1999 году “прапагандай нацызму”. Штош…

Борьба с экстремизмом как в РФ

Три тысячи шестьсот (да, 3600) человек в России в 2018 году привлечены к административной ответственности за публикацию свастики (и другой запрещенной символики, типа ИГИЛ и пр.) и сведений, включенных в Перечень экстремистских материалов. Все они на год лишаются пассивного избирательного права, ставятся на учет как экстремисты, за ними начинают следить Центры Э и ФСБ, сообщает Павел Чиков.

Добавим к этому, что людям, внесенным в РФ в список “экстремистов и террористов” блокируются банковские счета, их никто не хочет брать на работу.

К такому образцу “борьбы с экстремизмом” стремятся беларуские карательные службы. Для них это выгодно: с одной стороны, демонстрируют свою незаменимость усатому Пахану, с другой – растёт штат, сыплются премии, звания и награды.

Чтобы не допустить повторения у нас российского ада, в феврале я начал флэшмоб #яэкстремист – в рамках широкой кампании в защиту свободы слова. В флэшмобе приняло участие уже 36 человек. Вы можете поддержать флэшмоб, помочь нам поставить заслон государственному беспределу. Как это сделать – читайте тут.

#яэкстрэміст

“Счет тех, кому мы оказали финансовую помощь, переваливает за сотню”

Почитайте годное интервью с единственной в своем роде в Беларуси правозащитной анархистской организацией – АЧК-Беларусь. Тут и история развития и советы тем, кто попал в беду и уроки былых репрессий. (если ссылка не открывается, используйте Tor или VPN).

Аб разгоне анархісцкай сустрэчы пад Кобрынам

Не перастаю здзіўляцца цынізму мянтоўскай швалі. Калі тваё ледзь не адзінае прызначэнне гэта адлаўліваць і збіваць іншадумцаў, калі ты здзекуешся над бяззбройнымі і безабароннымі людзьмі, але потым напяліўшы свае клоўнскія касцюмы робіш сур’езны лыч і пафасна распавядаеш у газету пра “доўг”, “ачэчэства” і барацьбу са злачыннасцю.
 
Так выглядае барацьба са злачыннасцю?
 
“Хто супраціўляўся ці пра нешта распытваў, білі па нагах і руках, падымалі за кайданкі з падлогі. Пагражалі „пасадзіць на бутэльку“ тых, хто абураўся дзеяннямі міліцыі і не называў сябе.”
 
Так ці інакш, за здарэннямі апошніх месяцаў я бачу ўжо сфарміараваны почырк карных аперацый супраць моладзі.
 
1. Ліпень 2018 – напад на анархісцкую сустрэчу пад Крупкамі.
2. Люты 2019 – абсалютна аналагічны па выглядзе напад на пікнік моладзі пад Мінскам. Аб гэтым не пісалі СМІ, пісаў толькі АЧК. Самае цікавае што на сустрэчы ўвогуле амаль не было палітычна ангажаванай моладзі – некалькі субкультуршчыкаў з футбольнай DIY-лігі, а астатнія, іх сябры і сяброўкі – звычайныя рабяты “з района”.
3. Красавік 2019 – разгон сустрэчы пад Кобрынам.
 
Кожны раз побач з СОБРам – ГУБАЗіК з камерамі. Кожны раз градус прыніжэнняў нарастае а крытэры, па якім робяцца “маскі-шоў” робяцца ўсё шырэйшымі. Карнікі цалкам згубілі глебу пад нагамі і не разумеюць, што такімі ўчынкамі яны рыхтуюць пласт людзей, якія не забудуцца і не прабачаць ім ніколі: не праз пяць год, ні праз дзесяць. Карнікі кепска ведаюць гісторыю.

Яшчэ тры чалавекі прынялі ўдзел у флэшмобе #яэкстрэміст #яэкстремист.
Будзь як яны! Падтрымай свабоду слова! Што за флэшмоб і як прыняць удзел.

 

Разважанні аб розных анархізмах

У пэўны момант я зразумеў, што ідэйны напрамак анархіста, тое, які накірунак анархізма ён абярэ для сябе, тлумачыцца ў большасці выпадкаў не палітычнымі поглядамі а… тэмпераментам. Складам характару. Пэўны тып людзей ідзе ў сацыяльныя анархісты, пэўны тып – у “анархісты ладу жыцця”, а пэўны – у ілегалісты-бамбісты. Таму свірэпыя рубкі між прадстаўнікамі розных плыняў і абвінавачанне іх у “няправільнасці” у пэўнай меры пазбаўленыя сэнсу (хаця ўсе мы ведаем, што сацыяльны анархізм адзіна правільны, хе-хе 🙃 ). Бо выпадкі пераходу чалавека з адной плыні ў другую крайне рэдкія.

Чаму? Да таму што калі чалавек хоча ныраць у сметніцы, жыць на сквоце і насіць ружовыя валосікі – ён будзе гэта рабіць, нават калі ты прымусіш яго вывучцыць на памяць поўны збор твораў Букчына і Крапоткіна.
А калі анархіст верыць у сацыяльную рэвалюцыю, імкнеца пабудаваць масавую арганізацыю працоўных і выступае за дысцыплінаваную класавую барацьбу – ён працягне гэта рабіць, колькі ты яму не пхай пафасных сентэнцый “анархія немагчымая анархізм вечны”, і колькі не кармі фалафелем.

Гэта попрасту розныя тыпы людзей. Яны ідзуць у анархізм ЗА РОЗНЫМІ РЭЧАМІ. Кожны за сваёй. Не хацеў бы абагульняць (гэта асобная тэма), але звычайна сацыяльныя анархісты гэты тыя хто хочуць канкрэтных пераменаў у грамадстве на сваім вяку. Ідэалісты, часта фанатыкі, гатовыя ахвяраваць многім для свайго ідэалу.

А анархісты ладу жыцця – гэта контркультурная моладзь, якой кіруе жаданне самавыразіцца, вызваліцца ад улады на побытавым узроўні (менавіта адсюль эпатажны знешні выгляд), кінуць выклік умоўнасцям, сцвердзіць сваё “я”, як незалежную адзінку. Ніякія масавыя арганізацыі працоўных тут абсалютна непатрэбныя, як бачым. Кідацца на амбразуру ў барацьбе з элітамі таксама лішняе. Дастаткова “жыць па анархіі тут і зараз”, што яны і робяць з рознай паспяховасцю.

(бываюць і змешаныя\памежныя тыпы – рэчаіснасць, як заўжды, складанейшая за класіфікацыі).

Дык што ж тады, усе анархісцкія рухі вырачаныя жыць у гэтай вечнай дыхатаміі і Анархія ніколі не пераможа? Не зусім. Галоўнае – які тып анархіста дамінуе ў дадзенай канкрэтнай краіне. І тут на 100% дзейнічае прынцып “падобнае цягнецца да падобнага”. Калі ў краіне есць моцны рух сацыяльных анархістаў – да яго будуць цягнуцца менавіа такі псіхатып: ідэалісты, змагары, рэвалюцыянеры. А бунтуюшчыя субкультуршчыкі будуць знаходзіць сябе ў іншых нішах: панк-рок, перфомансы, суполкі вольных мастакоў і г.д.

Куды горш, калі ў канкрэтнай краіне анархізм знахдодзіцца пад дамінантай “лайфстайла”. Тады людзі, здольныя рабіць рэвалюцыі шукаюць актуальную рэвалюцыйную практыку ў анарха-колах, і, не знайшоўшы яе, дрэйфуюць да варожых нам рухаў, якія, аднак, таксама дэкларуюць роўнасць і справядлівасць.

🆎 Даведка для тых хто не ў тэме: сацыяльныя анархісты гэта прыхільнікі масавай барацьбы, адаптацыі анархізма пад палітычныя рэаліі, і сацыяльнай рэвалюцыі. Ставяць класавую барацьбу на першае месца, вераць у анарха-камуністычны ідэал.

Анархісты ладу жыцця лічаць, што анархізм як палітычны лад немагчымы, большасць людзей вырачаная на падпарадкаванне і абывацельства, таму рабіць рэвалюцыі бессэнсоўна, замест гэтага трэба будаваць “анархію са сваімі сябрамі” і спрабаваць падмануць капіталістычнае грамадства ў штодзенным жыцці.

Дэбаты Парашэнка і Зяленскага: кароткі змест для тых хто не глядзеў

Парашэнка, як я і чакаў, разыгрываў вайсковую і патрыятычную картку. Папракаў Зяленскага, што той хаваўся ад ваенкамата, двойчы прыгадаў выбачэнне перад Кадыравым і тое што той у адным са сваіх шоў параўнаў Украіну з прастытуткай. Відавочна ціснуў на ratio: Зяленскі – кот у мяху, а краіна ў стане вайны, ня час для эксперыментаў.
Усяляк імкнуўся выставіць сябе гаспадаром становішча і задаць тон. Перакрываў час па рэгламенту (Зяленскі, наадварот, недабіраў), напрыканцы пачаў “самавольна” выхоўваць гімн падчас таго як Зяленскі буськаўся са сваёй жонкай і пасміхаўся ў натоўп.

Ад Зяленскага можна было б чакаць болей, але апынулася што калі ты добры комік, гэта не значыць што ты будзеш добрым трыбунам. Усё ж такі відавочна, што выступаць на стэндапах з жартамі і на стадыёнах – з палітычнымі прамовамі, гэта зусім розныя рэчы.
Сваіх пытанняў Парашэнке амаль не задаў, толькі рэтрансляваў пытанні з Інтэрнэту – эксплуатаваў імідж “народнага абранніка”. Абсалютна чакана папракаў Парашэнка за афшоры і ўзбагачэнне. Шмат казаў пра заканчэнне вайны, Было некалькі яскравых і трапных падколаў, але ад коміка, зноў жа, можна было б чакаць большага. Вельмі ціснуў на сацыялку. Яшчэ сказаў, што калі алігархі (у прыватнасці Каламойскі) пры ім палезуць ва ўладу, ён іх адтуль адсячэ. Ну гэта, канешне, лол.

Вельмі важна – разоў 7 Зяленскі зрываўся на расійскую мову. Гэта выразна кажа, што ўкраінская яму не родная. Думаю, гэта яму яўна не ў плюс пойдзе.

Яшчэ мне вельмі не спадабаліся гэтыя тэатральныя крокі са станаўленнем на калені. Што за азіятычына? Адтаго што на калені станеш, мёртвыя не ўваскрэснуць і Крым не вернецца.

Асабівага шарму і пэўнай іроніі гэтым выбарам надае тое, што абодва, хто сёння так зацята рубіліся – стаўленнікі вялікага капіталу. Толькі адзін – свайго, другі – чужога. Тут на розум прыходзіць аналогія з Трампам. Многія, абараняючы яго казалі “ён і так бізнесмен, грошай у яго хапае, таму ён – самастойная фігура”.

Шкада, што ўкраінцы знаходзяцца ў сітуацыі “абое рабое” і вымушаны абіраць “менш рабое”. Універсальным выхадам з сітуацыі, калі б такі выбар не прыйшлося рабіць, была б максімальная дэлегацыя ўлады на нізавыя ўзроўні – тая самая “федералізацыя”. Самакіраванне. Украіна занадта вялікая краіна, каб кіравацца з цэнтру. Праўда такая дэлегацыя ва ўмовах фактычнай вайны з расійскай імперыяй бачыцца вельмі праблематычнай.

Але ёсць і добрыя навіны.