Norway state educating migrants

That’s a good example of how to prevent problems, which may stem from people with other culture, mentality and habits. Education instead of control, explaining instead of marginalizing and intimidation is the most wise and useful way to integrate refugees, which WILL come to “global North” whether we want it or not.

Unfortunately, many governments still prefer to get rid of these people, settling them in a ghetto, marginalizing, depriving of integration routes and than yield the fruits: xenofobia, rising crime rate and islamist fundamentalism.

 

Пальчыс тут наехаў на эколагаў. Маўляў, неблагадарныя яны, а касцёл важнейшы за дрэвы

Піша, што, касцёл вельмі шмат зрабіў для вызвалення палітзэкаў, “у тым ліку за анархістаў-атэістаў”, і нават што зварот Папы зыграў вырашальную роль у нашым лёсе!

Гэта не адпавядае рэчаіснасці. Па-першае, я не ведаю, аб якім звароце ідзе гаворка. Ніякага асобнага звароту ад Папы з просьбай выпусціць палітвязняў, наколькі я памятаю, не было. І тым больш гэта не зыграла і не магло зыграць вырашальную ролю ўнашым лёсе.
Па-другое, дапамогу ў вызваленні нас аказывалі апостальскі нунцый Клаўдзіо Гуджэроці і дзяржсекратар Ватыкана Пьетра Паалін. Гуджэроці нават наведаў у турме некаторых палітвязняў (я ў лік гэтых шчасліўчыкаў не трапіў). Але, нагадаю, Ватыкан заўсёды ідзе ў фарватары заходняй палітыкі. І калі яны прымалі гэтыя меры, то, паверце, не адтаго што мы ім былі вельмі сімпатычныя, а адтаго што такой была агульная палітыка Еўразвязу.
Акрамя Меркель, на якую спасылаецца Пальчыс, былі сустрэчы нашых родных з паслом МЗСа Германіі, бы званок Ф.В. Штанмаера асабіста Макею, у якім гаворка шла пра ўсіх нас. Быў дэпутат Еўрапарламенту ад Германіі Мануэль Сарацын, які рабіў заявы па мне асабіста. І многа-многа іншых дыпламатчыных рухаў з боку адной толькі Германіі. Таму прыпісываць усе лаўры нашага вызвалення Ватыкану – недарэчна. Гэта называецца “слышу звон, да не знаю где он”.

Па-трэцяе, не трэба мяне называць атэістам, бо я ім не з’яўляюсь.

“Ну и где ваши крики “Спасибо, Ватикан!”, или хэштеги #спасибоПапе?” – пытаецца Пальчыс. Я адкажу за сябе. Калі я выйшаў, я падзякваў УСІМ без выключэння, хто змагаўся за нашае вызвалення. Незалежна ад іх палітычных поглядаў і дзяржаўных пасад. Сярод гэтых людзей я, безумоўна, меў на ўвазе Гуджэроці і Пааліна. Падзякваць кожнаму асабіста, хто да яго спрычыніўся, я не меў і не маю магчымасці, бо такіх былі сотні, калі не тысячы. Ды і не прыняў бы мяне Паалін. Мой бацька у 2015 годзе, калі я сядзеў, дабіваўся з ім сустрэчы, але той не пагадзіўся. То мяне з маімі падзякамі ён не прыняў бы і падаўна.

Ну а далей Пальчыс разважае аб тым, што раз у нас праваслаў’е дамінуе (як і рускі мір, што за ім стаіць), то мы павінны быць шчаслівыя кожнаму касцёлу ў Мінску. Нават называе будоўлю касцёлу “неверагодна важнай перамогай”. Але і тут ідзе падмена прыярытэтаў. Дык вось, адзначу, што па-першае, не трэба лічыць што кансэрватыўныя і рэакцыйныя варыяцыі каталіцтва нашмат лепшае за рускі мір. Прыклад Польшчы з яго кансерватыўным урадам, які падтрымліваецца касцёлам, гэта прадэманстраваў. Будуць каталіцкія скрэпы – будзе і турма за аборты, і турэмны артыкул за гамасэксуальнаць, і асуджэнне тых, хто выступае супраць улады, са спасылкай на апостала Паўла (“уся ўлада – ад Бога”).
Па-другое, каталік у Беларусі далёка не заўсёды праціўнік улады. Чаго далёка за прыкладамі хадзіць? У мяне на турме быў бібліятэкар – Валеры Іосіфавіч, мент у адстаўцы. Каталік. Лукашыст і аўтарытарый яшчэ той. Колькі ў гарадзенскай вобласці каталікоў? Думаеце, мала з іх галасавала за Лукашэнку?

Можна б было яшчэ зразумець разважанні Пальчыса, калі б касцёл з’яўляўся ў Беларусі правадніком заходніх каштоўнасцяў. Але гэта не так. Як і любая царква, ён імкнецца жыць у згодзе з урадам. А гэта яшчэ адзін аргумент за тое, што інтарэсы царквы і рэлігійных інстытутаў не могуць быць вышэйшыя за інтарэсы навакольнага асяроддзя і здароў’я людзей.

Арыгінал напісанага Пальчысам:

“Видя радующихся борцов за гражданские права и деревья, меня охватывают смутные волнения. Одна из главных проблем здесь – неблагодарность и гордыня.

Continue reading

Бой стылягам!… тьфу, то бок Хэлоўіну!

Пакуль вы тут фігнёй нейкай займаецеся: палітвязні там, блакіроўкі сайтаў, паліцэйская дзяржава нейкая, лідары нацыянал-хрысціянскай апазіцыі падымаюць сапраўды важныя для краіны пытанні.

Павал Севярынец праз аргкамітэт БХД, выказаўся: “Летась напрыканцы кастрычніка выходжу з метро на «Пушкінскай» — То тут, то там гурбы падлеткаў, размаляваных чарцямі. Бегаюць, равуць, ашчэрваюцца на мінакоў. Не зразумееш, жартам ці не, бо некаторыя відавочна п’яныя ці абкураныя…. Маскі, гарбузы, хэлоўінскія вечарыны, пік злачынстваў, учыненых пад спайсамі… Хто-небудзь можа патлумачыць, чаму пад маркай колішняга Дня ўсіх святых адбываецца масавае адурэнне тынэйджараў і адзначаецца Дзень усіх чарцей?
У Беларусі гэта заўсёды быў час Дзядоў. Ціхі, сумны і светлы. Саветы затоптвалі яго «Седьмым ноября», днём крывавай рэвалюцыі і велічэзных дэманстрацыяў. Зусім побач — расстрэльны дзень 1937-га, калі гэбісты адным махам вынішчылі сто прадстаўнікоў нашай нацыянальнай інтэлігенцыі.”

Ізноў, ужо з апазіцыйнага боку, нам прапануюць духоўныя скрэпы, толькі ў іншай абёртцы. Мне дагэтуль цяжка зразумець, чаму многім так пячэ пячэ ад таго, што нехта прытрымліваецца іншых культурных традыцый? Так, мне таксама не асабліва даспадобы гэты Хэлоўін: модная фішка, што не мае ў Беларусі культурных каранёў, але скажыце мне, што страшнага здарыцца ў Беларусі, калі моладзь будзе яе святкаваць? Што за праблему вы самі сабе выдумляеце? Якая вам справа да таго, што нехта з гарбузамі бегае? Ці ў краіне ўжо няма больш сур’ёзных бед чым тое, што падлеткі раз на год сябе размалёўваюць?

Continue reading