На што здольныя моладзевыя субкультуры?

Нататкі на палях навуковай канферэнцыі “Youth subcultures, worldviews and lifestyles”, якая праходзіць у Коўна і на якой я выступіў з дакладам на тэму “DIY punk\hardcore subculture in Belarus.”
 
У хуткім часе будзе справаздача і відэа выступу. А пакуль глядзіце артыкул 🙂
 

Butent!

[ENGLISH FOLLOWS]

Раней нават не ведаў, што есць такая рэч, як дыскусійныя фестывалі. А сёння нават паўдзельнічаў у адным з іх.
На імпрэзе пад назвай “Butent!” (літ. – “Менавіта!”) у курортным Бірштонасе сёння была размова на тэму “Беларусь-Літва: што далей?” з удзелам выкладчыкаў Універсітэта Вітаўта Вялікага. Быў і я.

Гедрыюс Чэснакас сканцэнтраваў сваю прамову на будаўніцтве АЭС у Беларусі – ля самай мяжы з Літвой, Міндаўгас Наркявічус і Таццяна Чуліцкая – на узаемаадносінах Беларусі і ЕС. Я вырашыў расказаць пра кантэкст: што есць палітычны рэжым у Беларусі і чаму рэпрэсіі займаюць у ім такую важную ролю. Прамовіў аб тым, як праходзілі сакавіцкія акцыі пратэсту і аб тым як беларускія карныя структуры засвоілі досвед Майдана, пачаўшы прасаваць нефармальныя моладзевыя рухі (футбольных фанатаў і інш).

Слухачоў было няшмат (адначасова ішло некалькі іншых дыскусій), але ўсе зацікаўленыя 🙂

Дзякуй Анджэю Пукшто за запрашэнне!

__________

I did knot know before that such things as discussion festivals even exist. But today I took part in one.

On a event called “Butent!” (lithuanian: “Exactly!”) in a resort town Birshtonas today there was a talk named “Belarus-Lihuania: what next?” with participation of Vitautas Magnus University professors. I also participated.

Gedrius Chesnakas in his speech stressed the issue of building the nuclear power plant in Belarus – on an Belarusian-Lithuanian border. Mindaugas Narkiavichus and Tatsiana Chulitskaya – on relationhips between Belarus and the EU. I decided to introduce a bit of a context: how does the political regime in Belarus looks like and why repressions play such a considerable role in it. Also I spoke about the March protests against “law on social parasites”, and how Belarusian repressive structures adopted the experience of Maydan, starting to suppress informal youth movements (football fans and others).

There were no many listeners (few other discussions were in progress in the same time), butt all of them were looking interested 🙂

Thanks Andrzej Pukszto for invitation!

Непослушное дитя биосферы

Прачытаў адну з самых папулярных прац па эталогіі чалавека: “Непослушное дитя биосферы”, расейскага арнітолага, доктара біялагічных навук, прафесара і г.д. і г.д. Вячаслава Дольніка.

Дольнік, канешне, біялагізатар. Спіс чалавечых паводзінаў, якія ён прыпісаў інстынктам мяне моцна ўразіў. Акрамя традыцыйна важных для чалавека сфер, якія, на мой погляд, безмоўна знаходзяцца пад пераважным кантролем інстынктыўных праграм (бяспека, размнажэнне і ўсе што з ім звязана, фарміраванне самых простых сацыяльных іерархій) ён падпісвае пад нашую эвалюцыйную прыроду амаль усе сферы чалавечых паводзін, часам, як мне здаецца, прыцягваючы за вушы зусім невідавочныя высновы, кшталту таго, што цалкам мэтазгодным і карысным для грамадства з’яўляецца надзяленне палітычнымі правамі толькі тых, у каго шмат маёмасці – яны, маўляў, больш матываваныя бараніць сваю Радзіму, якая ў іх інстынктыўна асацыюецца з уласнай прыватнай тэрыторыяй.

Але ўсе ж такі здаровых і трапных разважанняў у яго нашмат больш. Цікава, што многія этолагі, нягледзячы на свае біялагізатарства. прыходзяць да вынікаў, вельмі блізкіх да анархісцкіх:

“Признать неизбежность для человека иерархического построения — еще не значит оправдать любые его формы, а тем более утверждать, что чем мощнее организованная нами иерархия,тем лучше. Ведь эта программа отбиралась для дикого стада приматов, а не для цивилизованных людей. Как раз наоборот, зная, к чему приводит бесконтрольное образование иерархий, мы обязаны его контролировать, направлять по оптимальному для нас пути. Один из них — стремиться к тому, чтобы вокруг нас было много малень-
ких иерархий с конкретными разнообразными интересами
и чтобы мы сами входили в несколько таких групп. Это значит стремиться к тому, чтобы в обществе и повсюду была разнообразная общественная жизнь, чтобы группы по интересам были независимы друг от друга и не объединялись в супериерархии. Человек чувствует себя свободным, не угнетенным иерархической структурой, если он, во-первых, знает, что может ни в одной из них не участвовать; во-вторых, участвовать во многих и занимать в каждой из них разный иерархический ранг; в-третьих, свободно покидать любую из них; и, в-четвертых, сам организовывать новую группу, соответствующую его представлениям о целях, характере отношений и персональном составе.”

Вся правда о половом отборе

Если вас интересует причина возникновения гендерных стереотипов и почему мужчины\женщины ведут себя в романтических отношениях так или иначе, посмотрите это видео с участием доктора биологических наук Александра Маркова.

В отличие от псевдонаучных феминистических теорий, густо замешанных на постструктурализме и политике идентичности, этология объясняет все четко, логично, и ясно. Хотя многим это может не понравится: рушится мирок, в котором злые мужики доминируют над несчастными женщинами.

Кстати, высказанное Марковым никогда не было каким-то тайным сакральным знанием, которое ученые скрывали от масс. Тот факт, что взаимоотношения между полами и сексуальное поведение куда больше регулируются эволюционными факторами, чем “мужским доминированием” и прочими “патриархатами”, давно известен ученым, но оттого не менее игнорируем феминистками.

https://www.onlinetv.ru/video/1396/?autostart=1

brain-depression-lonliness

У свой час, гаду ў 2006-м адкрыў для сябе такую цікавую навуку, як эталогія чалавека. Аказваецца, вельмі шмат што ў нашым жыцці дэтэрмінавана нашымі інстынктамі, прыроджаныя паводзіны часам з вялікім трудом карэктуюцца сацыяльнымі адносінамі. Паводзіны ў межах сацыяльный іерархіі, каханне і сэксуальнасць, паводзіны ў небяспеке, альтруізм ці эгаізм – усё гэта ў вялізнай ступені з’яўляецца плодам эвалюцыі. Этолагі кажуць, што чалавек не ёсць tabula rasa, якой выхаванне задае праграму ад пачатку да канца.

Цікава, што навука якая, здаецца, апаніруе прагрэсіўным сацыяльным дысцыплінам і дактрынам (сацыялогія, псіханаліз) павінна быць у сутнасці рэакцыйнай, апраўдываць “натуральнае” панаванне чалавек над чалавекам, існаванне іерархіі ў грамадстве і, як след, эксплуатацыю. Але гэта якраз не так! Я прачытаў пэўную колькасць навуковых артыкулаў па эталогіі, і мноства з іх падводзяць чытача якраз да думкі аб тым, што паколькі альтруізм есць неад’емная частка чалавечых паводзін, то і грамадскі лад, пабудаваны на ім – а не на канкурэнцыі – быў бы найлепшым рашэннем многіх сацыяльных праблем.

Здаецца, калі ўрэшце нейкі вучобы, ці група вучоных здолее развіць тэорыю “навуковага анархізму”, то сур’езнае, калі не галоўнае месца ў ім зоймуць канцэпцыі, завязаныя на эталогію чалавека.

Стала цікава? Вось вам тры грунтоўных тэксты па тэме:

1. М.Л. Бутовская – Этология человека: история возникновения и современные проблемы исследования. http://ethology.ru/library/?id=268

2. Конрад Лоренц – Агрессия http://nv-shulenina.narod.ru/lorenc_konrad_agressiya.pdf

3. В.Р. Дольник – Этологические дискуссии по запретным садам гуманитариев. http://www.follow.ru/article/145

Вельмі добра сказана: узброенае грамадства – гэта ветлівае грамадства.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=750142788471481&id=100004272993501

Недзе ў кніжцы па біялогіі нават чытаў, што нашмат радзей фізычна варагуюць паміж сабой біялагічныя віды, якія прыродай добра “узброеныя”, бо такія канфлікты прывялі б да іх абаюднай смерці і, у выніку, знікнення віду. Напрыклад, ядавітыя змеі падчас канфлікту толькі шыпяць і круцяцца адна вакол адной, у той час як шымпанзе, у якіх зброі акрамя тупых зубоў і лап, няма – ледзь не разрываюць адзін адную на часткі. Чалавек, нажаль пацверджанне гэтаму тэзісу.

 
То задумайцеся, чаму ў дыктатарскіх краінах самае жорсткае заканадаўства аб зброі.

Запрещать всё, что попадётся под руку

Индивид с крайней тенденцией к предубеждениям склонен к «психическому тоталитаризму», являющемуся своего рода микроскопическим образом тоталитарного государства, к которому, он стремится. Ничто не может оставаться незадействованным. все должно быть подчинено идеалу-Я в застывшей и гипостатической группе своих. Группа чужих, то есть избранный враг, представляет собой вечный вызов. Пока что-то в нем самом остается не таким, фашистский характер испытывает угрозу’, независимо от того, каким бы слабым не был другой.

Т. Адорно. Исследование авторитарной личности.

107798